Damned love... 6 Παγίδα (μέρος β)

Ένα βλέμμα, ένας χορός, ένα χάδι και μια κουβέντα, μπορούν να αλλάξουν όλο σου το είναι… Από την στιγμή που χορέψαμε αυτό το αισθησιακό tango και με τα λόγια του ακόμα να αντηχούν μέσα μου καταστρέφοντας κάθε λογική μου σκέψη, με έκαναν ανίκανη να ησυχάσω ..Τα λόγια του να επαναλαμβάνονται συνεχώς μέσα στο μυαλό μου «Μόλις αποκτήσατε ένα ακόμα θύμα, όμορφη μου κυρία» σε συνδυασμό με την αισθησιακή του φωνή, με κάνουν να χάνω τον έλεγχο...

Είναι τόσο παράλογο να με θέλει... Πριν ένα μήνα ήταν κυριολεχτικά έτοιμος να με σκοτώσει και τώρα όλη του η συμπεριφορά, μου δείχνει το εντελώς αντίθετο… Είναι ευγενικός, είναι γλυκός και τόσο μα τόσο αισθησιακός... Ειδικά όταν τα κορμιά μας κόλλησαν σαν ένα, ένιωσα όλο μου το κορμί να φλέγεται... Όχι δεν είναι δυνατόν, το πιο πιθανό, είναι να παίζει κάποιο παιχνίδι μαζί μου, αλλιώς δεν εξηγείται...

Από την στιγμή που έπεσα στο κρεβάτι και όλο το υπόλοιπο βράδυ στριφογυρνούσα σαν τρελή... Mόλις έκλεινα τα μάτια μου, έβλεπα τον χορό μας και με νύχια και με δόντια προσπαθούσα να συγκρατήσω τις ορμές μου, πριν κάνω καμία βλακεία και σηκωθώ για να τον βρω, ώστε να τον κάνω να δει τι πάει να πει Μπέλα εν δράση… Ευτυχώς το πρωί ο γέρος έλειπε και έτσι θα μπορούσα να ηρεμήσω και να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, σκεπτόμενη πάντα λογικά ..

Θεωρούμαι μια έξυπνη γυναίκα και ποτέ μα ποτέ δεν έπεφτα θύμα των αντρών, αντίθετα αυτοί έπεφταν σαν τα ποντίκια μέσα στην φάκα μου… Εκτός από μία φορά που παρασύρθηκα και ακόμα μέχρι και σήμερα, πληρώνω πολύ άσχημα αυτή την βλακεία... Δεν γίνεται για ακόμα μια φορά να την ξαναπατήσω... Δεν λέω είναι όμορφος και συνδυάζει τόσα πολλά χαρακτηριστικά μαζί, αγριάδα με γλυκύτητα, μίσος με αισθησιασμό... Ωστόσο είναι το είδος του άντρα που πρέπει να μείνεις μακριά του γιατί το μόνο σίγουρο είναι, ότι σε κάνει να αισθανθείς ότι πετάς στον έβδομο ουρανό, αυτόματα όμως σε ρίχνει τόσο χαμηλά όσο δεν πάει…

Καθώς ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και τα σκεφτόμουν όλα αυτά, χτύπησε η πόρτα ..

-              Περάστε, είπα και ανασηκώθηκα λιγάκι, την στιγμή που μπήκε μέσα η Έλενα κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια με κόκκινα και κίτρινα τριαντάφυλλα και ένα κουτί από κοσμηματοπωλείο…

-              Καλημέρα Κυρία Μπέλλα, έφεραν αυτά για εσάς… , είπε με μια δόση κακίας και ειρωνείας αλλά ειλικρινά δεν είχα καθόλου όρεξη να τσακωθώ μαζί της για κανένα λόγο...

-              Ωραία άφησε τα πάνω στο κρεβάτι, σε ευχαριστώ, είπα και με κοιτούσε λες και ήμουν εξωγήινος... Λογικό ήταν, δεν την έχω συνηθίσει τον τελευταίο καιρό σε καλοσύνες και ευγένειες...

-              Θα πάρετε πρωινό, να σας το φέρω εδώ στο δωμάτιο?

-              Όχι δεν πεινάω, ίσως τσιμπήσω κάτι αργότερα, μπορείς να πηγαίνεις... την αποδέσμευσα γιατί δεν μπορούσα άλλο να βλέπω τα μούτρα της πρωί, πρωί και εκείνη αμέσως εκτέλεσε την εντολή μου ενώ ήμουν σίγουρη ότι ένιωθε ακριβώς το ίδιο...

-              Όπως επιθυμείτε, είπε και πήγε να φύγει...

-              Α Έλενα, είναι κανείς στο σπίτι?, είπα και γύρισε αυτόματα για να μου απαντήσει…

-              Ο Κύριος Κάλλεν, έχει φύγει εδώ κάποια ώρα για την εταιρεία ενώ ο Κύριος Μέσιεν μόλις επέστρεψε από το πρωινό του τζόκινγκ... Σήμερα δεν θα πάει στην εταιρεία, θέλει να ξεκουραστεί από ταξίδι του, από ότι με πληροφόρησε... Μόλις το άκουσα, έμεινα να την κοιτώ σαν χαμένη… Κάποιος μου κάνει πλάκα, κάποιος παίζει μαζί μου και πολύ άσχημα…

-              Εντάξει ‘Ελενα, μπορείς να πηγαίνεις... την αποδέσμευσα για άλλη μια φορά και εκείνη αμέσως το έκανε...

-              Όπως νομίζετε, είπε και έφυγε αμέσως από το δωμάτιο... Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα άντεχε ούτε λεπτό παραπάνω αυτή η γριέντζο να μείνει μαζί μου και φυσικά ούτε και εγώ…

Το υπέροχο άρωμα που ανέδυαν τα τριαντάφυλλα διασκορπίστηκε και πλημμύρισε όλο το δωμάτιο... Εν τω μεταξύ μου κίνησε την περιέργεια τα δύο τόσο αντίθετα χρώματα... Κίτρινο... το χρώμα του μίσους και της ζήλειας ενώ από την άλλη... κόκκινο, το χρώμα του πάθους... Το πιο παράξενο από όλα είναι ότι δεν είχε ούτε μια κάρτα για να υποδηλώνει ποιος τα έστειλε...

Πήρα και το κουτί στα χέρια μου και μόλις το άνοιξα, έμεινα να το κοιτώ εκστασιασμένη και ταυτόχρονα σοκαρισμένη... Ένα περιδέραιο με ένα κόκκινο, φωτεινό ρουμπίνι και από πάνω δημιουργούσε το κόσμημα ένα περίεργο αλλά συνάμα περίτεχνο, σχήμα που έμοιαζε με φίδι... Το κόσμημα ήταν τόσο υπέροχο αλλά με το φίδι τι ήθελε να υποδηλώσει αυτός που το έστειλε ότι με ήξερε τόσο καλά;... Χα ναι και τώρα με έπεισες... Κανείς δεν με ξέρει και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό... Τότε παρατήρησα μια κάρτα να υπάρχει στο πάνω μέρος του εσωτερικού του κουτιού... Τη τράβηξα και μόλις τη διάβασα, έμεινα σαν στήλη του άλατος... «Κόκκινο, το χρώμα του πάθους για μια γυναίκα που κρύβει μέσα της πολύ πάθος ... Χρόνια πολλά και πάλι συγνώμη για όλα, Έντουαρτ» Πόσα θέλει ο άνθρωπος αυτός για να με τρελάνει? Με προκαλούσε ανοιχτά, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά... Τα λουλούδια, το κόσμημα και καλά πες ότι αυτά είναι δώρα γενεθλίων, αλλά τα λόγια του στην κάρτα... Ήταν κάτι το απερίγραπτο.

Έπρεπε να μιλήσουμε, να ξεκαθαρίσουμε λιγάκι την κατάσταση μεταξύ μας... Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, αν όλα αυτά της φαντασίας μου? Αν όλα αυτά είναι μόνο μια ευγενική χειρονομία από μέρους του...? Αχ γιατί νιώθω έτσι?...Έχω να νιώσω έτσι εδώ και κάτι χρόνια και τότε το πλήρωσα με το πιο ακριβό τίμημα, δεν θέλω να την ξαναπάθω, δεν μπορώ να πέσω για ακόμα μια φορά στα πατώματα… Δεν πρόκειται ποτέ να το ξαναεπιτρέψω αυτό σε καμιά περίπτωση… Αυτό ήταν, θα πήγαινα να τον ευχαριστήσω και ότι ήθελε προκύψει... Ήθελα να προκύψει?

Σηκώθηκα από το κρεβάτι, φόρεσα την ρόμπα μου πάνω από το κόκκινο, σατέν, σέξυ νυχτικό μου, πήρα και το δώρο στα χέρια μου και βγήκα έξω από το δωμάτιο, παίρνοντας πρώτα μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσω και να αντιμετωπίσω την κατάσταση… Μόλις έκλεισα την πόρτα πίσω μου, δεν πρόσεξα και όπως γύρισα, έπεσα πάνω σε ένα υπέροχο και καλογυμνασμένο σώμα… Τα χέρια μου μόλις ακούμπησαν το σώμα του, έκαναν το δικό μου σώμα να φλέγεται ολόκληρο... Τόλμησα να σηκώσω το κεφάλι μου και τότε είδα δύο λαμπερά, καταπράσινα μάτια να με κοιτούν με ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα...

-              Ωχ συγνώμη, είσαι καλά...?, με ρώτησε με ενδιαφέρον...

-              Ναι καλά είμαι, δεν πρόσεξα και βγήκα απότομα... είπα, αρχίζοντας να παραληρώ μέσα στην αναστάτωση που μου είχε προκαλέσει η επαφή μας...

-              Χαίρομαι που είσαι καλά και μην απολογείσαι, άλλωστε ούτε εγώ πρόσεξα, είπε και μου χαμογέλασε… Αχ γιατί μου το κάνει αυτό, ειλικρινά μου κόβει τα πόδια... Απομακρύνθηκα απρόθυμα από κοντά του, με όση λογική μου είχε απομείνει… Γιατί δεν ήθελε και πολύ ακόμα για να τον αρπάξω και τον πάρω όπως ήμαστε εδώ στο διάδρομο και σίγουρα αυτό δεν θα ήταν και το πιο συνετό από μέρους μου, μιας και που θα μου χάλαγε όλα μου τα σχέδια… Τι το ήθελα και χαμήλωσα την ματιά μου, τότε παρατήρησα ότι το μόνο που φορούσε ήταν μια πετσέτα που κάλυπτε τα επίμαχα σημεία, τα οποία δεν πρέπει να ήταν και μικρά από όσο μπορούσα να καταλάβω, κάνοντας όλο μου το κορμί να τρέμει σύγκορμο από την έξαψη που μου προκάλεσε το θέαμα που έβλεπα μπροστά μου... Γιατί γαμώτο πρέπει είναι και προικισμένος? Τι θα κάνω Χριστέ μου δεν την βγάζω καθαρή... Τα έχει όλα, δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ο απόλυτος άνδρας…

-              Λοιπόν, δεν μου είπες σου άρεσε το πάρτι χθες, εξαφανίστηκες μετά τον χορό μας και δεν σε πρόλαβα... έσπασα αμέσως στην σιωπή σε μια προσπάθεια να καταφέρω να απασχολήσω το μυαλό μου που είχε εξοστρακιστεί και μόλις το είπα αυτό, τον είδα να ξεροκαταπίνει, λες και δεν μπορούσε να μιλήσει...

-              Πολύ ωραίο, πέρασα πολύ όμορφα..., είπε, αποφεύγοντας την ματιά μου... Α, αυτός ο άνθρωπος θα με κάνει απολύτως τρελή, από την μία τόσο αισθησιακός και από την άλλη ντροπαλός...

-              Χαίρομαι, έφυγες όμως πολύ γρήγορα, σχεδόν εξαφανίστηκες, θα μπορούσα να πω, είπα ξέροντας ότι παίζω με την φωτιά όσο μιλάω μαζί του και αναφέρομαι στην χθεσινή μέρα…

-              Ναι ένιωσα κάπως και βγήκα να πάρω λίγο αέρα αλλά παρασύρθηκα και πήρα το αυτοκίνητο μου για να κάνω μια βόλτα και ξεχάστηκα...

-              Α μάλιστα, τώρα είσαι καλά...?

-              Ναι ναι μια χαρά, θα μπορούσα να πω, είπε και ένα λαμπερό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του, κόβοντας μου τα ύπατα…

-              Χαίρομαι..., είπα και κοίταξα για λίγο κάτω, γιατί ένιωθα κάπως περίεργα...

-              Που πήγαινες...? με ρώτησε και τότε είδε το κουτί που κρατούσα...

-              Ερχόμουν σε εσένα ήθελα να σε ευχαριστήσω για το δώρο που μου έστειλες...

-              Α βλέπω ότι σου το έφεραν ήδη, χαίρομαι.. Σου άρεσε..?

-              Ναι είναι υπέροχο, σε ευχαριστώ πολύ... είπα με ειλικρίνεια και αμέσως ένα ικανοποιητικό χαμόγελο έκανε την εμφάνιση του...

-              Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε, τα δοκίμασες επάνω σου να δεις αν σου πηγαίνει?...

-              Όχι δεν πρόλαβα…

-              Ωραία έλα λοιπόν να στο κουμπώσω εγώ για να το δεις στον καθρέφτη...

-              Σε ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν είναι ανάγκη... προσπάθησα να τον σταματήσω αλλά εκείνος δεν άκουγε τίποτα..

-              Μην το συζητάς, είπε και πιάνοντας με από το χέρι, άνοιξε την πόρτα και μπήκαμε στο δωμάτιο μου, ενώ η πόρτα έκλεισε από μόνη της από πίσω μας...

Με πήγε μπροστά από τον ολόσωμο καθρέπτη που είχαμε στο δωμάτιο, σήκωσα τα μαλλιά μου και εκείνος αφού μου κατέβασε κάπως την ρόμπα προς τα κάτω στους ώμους, πέρασε το κόσμημα από τον λαιμό μου και το κούμπωσε... Την στιγμή που τοποθέτησε τα χέρια του πάνω στους ώμους μου, κάνοντας με να αναριγήσω και είπε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο...

-              Τελικά έκανα πολύ καλή επιλογή, σου πηγαίνει υπέροχα, συμφωνείς...?

-              Ναι πράγματι, δεν θα διαφωνήσω καθόλου μαζί σου, είπα αν και εγώ δεν μπορούσα εκείνη την στιγμή να δω αν μου πήγαινε ή όχι, το άγγιγμα του με είχε παρασύρει σε επικίνδυνα μονοπάτια που έκαναν το μυαλό μου ανίκανο να συγκεντρωθεί σε οτιδήποτε άλλο...

-              Καλύτερα όμως να το βάλουμε πίσω στην θήκη και ελπίζω να σε δω να το φοράς κάποια μέρα...

-              Σίγουρα, είπα και του χαμογέλασα... Αφού μου το ξεκούμπωσε, το πήρε και τότε γύρισα προς το μέρος του... Καθώς το έβαζε μέσα στο κουτί, ένιωσα μια περίεργη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα να υπάρχει γύρω μας...

Ήμασταν σε απόσταση αναπνοής και ματιές μας είχαν βυθιστεί η μια μέσα στην άλλη... Θεέ μου, πως θα γλιτώσω από όλη αυτή την αναστάτωση που μου προκαλεί?… Δεν ξέρω το πώς, χωρίς καν να το καταλάβω, πριν καν συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε γύρω μου, τα χείλη του βρίσκονταν πάνω στα δικά μου... Δεν ήξερα τι έκανα, αλλά ήθελα τόσο μα τόσο πολύ να τον νιώσω... Παρασύρθηκα και ανοίγοντας περισσότερο το στόμα μου, το φιλί μας άρχισε να βαθαίνει περισσότερο και να γίνεται ακόμα πιο καυτό... Τα χέρια μου αυτόματα βρέθηκαν μέσα στις μεταξένιες τούφες των μαλλιών του... Πόσες φορές δεν το είχα ονειρευτεί αυτό και τώρα που μου δινόταν η ευκαιρία να το κάνω, ένιωθα ότι τελικά η φαντασία μου ήταν τόσο φτωχή μπροστά στην πραγματικότητα... Η αίσθηση αυτού του μεταξένιου αγγίγματος πραγματικά ήταν ανεπανάληπτη… Μόλις ένιωσε την ανταπόκριση μου, τα χέρια του αυτόματα τυλίχτηκαν γύρω από την μέση μου και με την πιο απλή κίνηση με κόλλησαν απόλυτα απάνω του κάνοντας με να νιώσω ότι το μάτι δεν πρόλαβε να δει όλο το μεγαλείο του αντικείμενου του πόθου μου καίγοντας και το τελευταίο λιθαράκι λογικής που μου είχε απομείνει... Δεν είχα αμφιβολία πια, αυτό το κορμί έχει δημιουργηθεί για να ταιριάξει απόλυτα με το δικό μου... Είναι η καταστροφή μου, είναι το άλλο μισό της ύπαρξης μου και όταν θα γίνει ένα με το δικό μου κορμί είμαι σίγουρη ότι μόνο τότε θα καταλάβω τι θα πει ολοκλήρωση...

Άρχισα να χάνω την αίσθηση του χρόνου, ώσπου έγινε ένα κλικ μέσα μου και συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα, δεν είναι καθόλου επιτρεπτό, καθόλου σωστό... Πώς επέτρεψα στον εαυτό μου να φιληθώ με αυτόν τον άνθρωπο και μάλιστα να παρασυρθώ... Αμέσως αποτραβήχτηκα από κοντά του και του άστραψα ένα χαστούκι στο πρόσωπο, χωρίς να υπολογίζω την δύναμη μου... Η κοκκινίλα που έμεινε απάνω στο μάγουλο του μου δήλωνε, ότι μάλλον την είχα χρησιμοποιήσει όλη...

-              Μπέλλα..., είπε σοκαρισμένος.

-              Μην τολμήσεις να με ξανακουμπήσεις, είπα εξαγριωμένα και έφυγα σαν σφαίρα από το δωμάτιο, μην ξέροντας και εγώ που πήγαινα...

Κατέβηκα κάτω τρέχοντας στις σκάλες και βγήκα στην αυλή... Ο κρύος αέρας με διαπέρασε και αντί να με κάνει να κρυώσω, αντίθετα ένιωσα να με ηρεμεί και να παίρνει από πάνω μου ότι με βάραινε... Μπήκα όμως μέσα, πριν κρυώσω και κάθισα στον καναπέ, σκεφτόμενη αυτά είχαν συμβεί πριν λίγο... Ακόμα ένιωθα τα απαλά του χείλη πάνω στα δικά μου, την υπέροχη γεύση που αυτά είχαν και ένιωθα τόσο ευάλωτη... Τον ήθελα γαμώτο αλλά δεν έπρεπε, δεν έπρεπε...

Καθώς καθόμουν και αναλογιζόμουν όλα αυτά, ένιωσα βήματα να κατεβαίνουν από τις σκάλες... Γύρισα το πρόσωπο μου και τότε τον είδα να κατεβαίνει ντυμένος με ένα μαύρο κουστούμι και ένα χαρτοφύλακα στο χέρι... Καλά αυτός υποτίθεται ότι δεν θα πήγαινε στην δουλειά, τώρα θα πάει?? Φόρεσε το παλτό του και αφού με κοίταξε με ένα πληγωμένο ύφος, άνοιξε την πόρτα και έφυγε… Δεν μπορεί να με θέλει όχι δεν μπορεί, αλλά γιατί με φίλησε, γιατί πληγώθηκε? Όχι Μπέλλα, πρέπει να μείνεις μακριά του, ακούς μακριά του…

Σηκώθηκα από τον καναπέ και πήγα να ντυθώ... Δεν θα τον αφήσω να με ρίξει για κανένα λόγο, θα ξαναβρώ τον εαυτό μου... Καθώς ντυνόμουν, ένα μήνυμα ήχησε από το κινητό μου… Αμέσως το άνοιξα και αυτόματα ένιωσα να απελπίζομαι...Όχι πάλι εσύ, όχι και αυτό τώρα, όχι, οχι!!!!!!!!!!!

Damned love...Παγίδα(Μέρος α)

Damned love...Παγίδα(Μέρος α)

Μπορεί η ίδια η πραγματικότητα να ξεπεράσει και τα πιο τρελά όνειρα?.. και όμως γίνεται... Στην δική μου την περίπτωση, ποτέ δεν περίμενα ότι το σχέδιο μου θα πετύχαινε τόσο καλά... Για κάποια στιγμή, δεν θα το κρύψω, φοβήθηκα ότι όλα θα διαλυθούν, ότι το σχέδιο μου θα αποκαλυφθεί και θα χάσω τα πάντα… Τελικά όχι μόνο δεν έχασα τίποτα, αλλά κέρδισα ακόμα περισσότερα...

Πριν ένα μήνα, σε εκείνο το γραφείο, παραλίγο να χάσω τον γέρο μέσα από τα χέρια μου και αυτό γιατί ο μπράσταρδος, ο Έντουαρτ  προσπάθησε στην ουσία να του ανοίξει τα μάτια… Ο Έντουαρτ είχε καταλάβει  που αποσκοπούσα και αυτό θα μπορούσε να το διακρίνει ο καθένας, αν είχε έστω και λίγη πονηριά μέσα του… Ωστόσο ο γέρος ήταν και είναι τόσο τυφλωμένος από τον γεροντοέρωτα, που δεν βλέπει μπροστά του και φυσικά αυτό με συμφέρει απόλυτα… Τρομοκρατήθηκα και μόνο στην ιδέα ότι θα τον ακούσει και θα με διώξει από την ζωή του…

Τελικά όχι μόνο δεν έφυγα, αλλά τώρα βρίσκομαι παντρεμένη με έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.. Εκείνη την ημέρα αντί να υποστηρίξει τον Έντουαρτ, που το είχε σαν δεύτερο γιο του, πίστεψε εμένα, που στην ουσία είμαι μια ψεύτρα και το μόνο που θέλω είναι να το φάω τα λεφτά... Όλο αυτό το σκηνικό ευνόησε εμένα αλλά καθόλου τον Έντουαρτ, ο οποίος εδώ και ένα μήνα λείπει όχι μόνο από το σπίτι αλλά και από την εταιρεία ..

Ο γέρος έχει στενοχωρηθεί με αυτή την κατάσταση και εγώ σαν καλή γυναικούλα, τον παρηγορώ με κάθε τρόπο για να ξεχαστεί... Φυσικά προσέχω γιατί δεν θέλω να μου μείνει στα χέρια… Προς το παρόν τουλάχιστον, μέχρι να γράψει την διαθήκη και να μου αφήνει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, έτσι και εγώ θα είμαι μια εύθυμη χήρα… Του τρώω τόσο άνετα τα λεφτά είτε ανανεώνοντας την γκαρνταρόμπα μου, είτε την συλλογή μου με τα κοσμήματα είτε αλλάζοντας την διακόσμηση στο σπίτι με πιο νέα και μοντέρνα έπιπλα  και ο γέρος δεν βγάζει μιλιά... Είναι τόσο ερωτοχτυμένος που ότι και να κάνω και στραβό να είναι τρελαίνεται και του αρέσει πολύ!!!!! Τελικά ο γεροντοέρωτας είναι τόσο μεγάλο πράγμα!

Σήμερα η μέρα ήταν πολύ σημαντική για μένα, είχα τα γενέθλια μου και θα οργάνωνα μια δεξίωση στο σπίτι και όλα θέλω να είναι άψογα… Όλο το δουλικό είναι στο πόδι και τρέχει σαν τρελό για να μην γίνει κανένα λάθος... Φυσικά εγώ είμαι από πάνω τους για να ελέγχω τα πάντα... Καθώς παρατηρούσα το δουλικό, είδα την Έλενα για ακόμα μια φορά να κάνει λάθος στις οδηγίες μου... Αμάν αυτή η γυναίκα, πόσο ηλίθια παίζει να είναι, θέλει να μου τα καταστρέψει όλα? Την πλησίασα με ένα αγριεμένο ύφος και την γύρισα απότομα προς την μεριά μου…

- Έλενα εδώ σου είπα να τοποθετήσεις τα λουλούδια ,,?, είπα εξαγριωμένα...

- Χίλια συγνώμη, έκανα λάθος, απλά... , προσπάθησε να δικαιολογηθεί, αν και είμαι σίγουρη ότι από μέσα της, μου είχε ρίξει τις κατάρες…

- Άσε τις δικαιολογίες, τίποτα δεν κάνεις σωστά, όλα μπάχαλο, αμάν πια, είπα σηκώνοντας τη φωνή μου τουλάχιστον μια οκτάβα επάνω, ενώ εκείνη με κοιτούσε και έκανε ένα βήμα προς τα πίσω ..

- Τι γίνεται εδώ?, ακούστηκε μια οικεία και γνωστή φωνή από πίσω μου…

Γύρισα απότομα και τότε τον αντίκρισα... Ειλικρινά αυτό τον άνθρωπο τον σιχαίνομαι, είναι τόσο όμορφος και τόσο σέξι που θέλεις να τον πάρεις στο λεπτό... Φορούσε ένα μαύρο παλτό το οποίο ήταν ανοιχτό και ένα πουκάμισο στο χρώμα του μπλε διαφαινόταν από μέσα ... Αυτό όμως που μου άρεσε  πιο πολύ είναι τα λίγα γένια που έχει αφήσει, τον κάνουν τόσο μα τόσο ελκυστικό! Αφού συνήλθα από το σοκ και βρήκα ξανά την αναπνοή που μου είχε κοπεί, του είπα ευγενικά...

- Ωωωω, τον Κύριο Μέσιεν, καλώς ήρθατε σπιτικό μας, είπα και ένα γλυκό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο μου, κάνοντας του κατανοητό ότι μέσα στο σπίτι υπάρχει μια επίσημη οικοδέσποινα και αν του αρέσει…

- Καλώς σας βρήκα, απάντησε αυτόματα και με ένα γλυκό χαμόγελο να τρεμοπαίζει τα χείλη του κάνοντας με να μείνω σαν στήλη του άλατος... Εγώ περίμενα τουλάχιστον να με αγριοκοιτάξει , αλλά εκείνος ήταν απόλυτα ευγενικός... Συμβαίνει κάτι?, δεν μου απαντήσατε...

- Τίποτα σημαντικό, όλα είναι ταχτοποιημένα, είπα χωρίς να θέλω να του δώσω δικαιώματα…

- Αφού το λέτε εσείς , απάντησε απόλυτα ήρεμα, ανασηκώνοντας τους ώμους του... Η ηρεμία του σε συνδυασμό με τον πληθυντικό με ανατρίχιαζε πραγματικά...

- Κύριε Μείσεν καλώς ήρθατε, θα θέλατε να σας φέρω κάτι?, είπε η γριέντζο ενώ ήταν και αυτή παραξενεμένη με την απότομη αλλαγή του Έντουαρτ, διότι όταν ήμασταν μέσα στο σπίτι, ο κούκλος με απέφευγε σαν ο διάολος το λιβάνι…

- Όχι, Έλενα μου, σε ευχαριστώ πολύ μπορεί να πηγαίνεις, αν βέβαια δεν σε χρειάζεται κάτι  η Κυρία Κάλλεν..., είπε και αυτόματα η Έλενα με κοίταξε…

- Όχι δεν την χρειάζομαι άλλο, μπορεί να πηγαίνει!!, είπα αν και βρισκόμουν σε δύσκολη θέση, διότι ειλικρινά τα είχα χάσει! Η γριέντζο έφυγε και μείναμε οι δυο μας... Τώρα δύο περιπτώσεις υπήρχαν ή να άρχιζε να με βρίζει όπως και την τελευταία φορά ή να φερόταν ευγενικά για να μην δώσει αφορμή για κουτσομπολιό στο δουλικό...

- Βλέπω κάνετε ετοιμασίες, είπε με ένα τόνο ειρωνείας να διαφαίνεται στην χροιά του...

- Ναι βλέπετε έχω τα γενέθλια μου και ετοιμάζω μια μικρή δεξίωση...

- Να βεβαίως ενημερώθηκα, μίλησα με τον Καρλάιλ πριν έρθω από εδώ... Χρόνια σας πολλά, να τα εκατοστίσετε, είπε ευγενικά και μια ανατριχίλα, εξαιτίας της ευγένειας του, διαπέρασε το κορμί μου…

- Σας ευχαριστώ πολύ, ελπίζω να παρευρεθείτε στην δεξίωση το βράδυ , είπα και όλα μου φαινόντουσαν τόσο κοροϊδευτικά στην προκειμένη περίπτωση…

- Με μεγάλη μου χαρά αλλά επειδή ενημερώθηκα αργά, δεν έχω προλάβει να πάρω δώρο, είπε απόλυτα σοβαρός, λες και πίστευε αυτά που έλεγε…

- Δεν πειράζει, αρκεί να παρευρεθείτε, η παρουσία σας είναι αυτή που μετράει…, είπα και εγώ ευγενικά συνεχίζοντας το θέατρο, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς…

- Ωραία λοιπόν, θα τα πούμε, αν δεν σας πειράζει πάω να ξεκουραστώ λιγάκι και κάνω και ένα μπάνιο...

- Και το συζητάτε, είπα και γυρίζοντας την πλάτη του, πήγε να φύγει)

- Κύριε Μέισεν .., τον σταμάτησα και αυτόματα γύρισε προς το μέρος μου και με κοίταξε

- Θα έλεγε κανείς ότι με τα προηγούμενα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μεταξύ μας… ξεκίνησα αλλά αμέσως με διέκοψει κόβοντας την φράση μου στην μέση

- Α ναι σχετικά με εκείνα τα γεγονότα, θα ήθελα να μιλήσουμε, αν δεν σας κάνει κόπο...

- Αυτό πήγα να σας πω και εγώ, είναι απαραίτητο να κάνουμε μια συζήτηση…

- Ωραία λοιπόν, θα μπορούσατε νε έρθετε στο δωμάτιο μου σε κανένα μισάωρο, έτσι ώστε να μην ενοχλήσουμε κανέναν αλλά συνάμα να μην μας διακόψουν...

- Σύμφωνοι σε ένα μισάωρο στο δωμάτιο σας, συμφώνησα και εγώ, αρχίζοντας η περιέργεια να με τρώει, απορώ τι θα μου πει …

- Οκ, εγώ πάω, είπε και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες, πηγαίνοντας πια επάνω...

Όλη αυτή η συζήτηση μου είχε δημιουργήσει τόσο ερωτηματικά. Αυτός ο άνθρωπος ειλικρινά είναι ένα αίνιγμα, δεν εξηγείται διαφορετικά... Μήπως τελικά το ταξίδι του έκανε καλό και αποφάσισε να σκεφτεί κάπως λογικά ή απλά με κοροϊδεύει ετοιμάζοντας μου κάτι…? Μετά από κανένα μισάωρο και αφού ασχολήθηκα με ένα σωρό πράγματα για να καταλαγιάσω την περιέργεια μου, αποφάσισα ότι ήταν η στιγμή να πάω, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει...

Άρχισα  να ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά και τότε θυμήθηκα ότι δεν είχα πάει ποτέ στο δωμάτιο του... Όσο έλειπε, η αλήθεια ήταν ότι ήθελα να πάω να το δω, γιατί λένε βλέποντας το προσωπικό χώρο κάποιου, μπορείς πάνω κάτω να καταλάβεις τον χαραχτήρα του... Βλέπετε δεν ήθελα να δώσω δικαιώματα στο δουλικό, αρκετά με κουτσομπολεύουν από πίσω μου, δεν επιθυμούσα και άλλα κουτσομπολιά, αρκετά είναι αυτά που υπάρχουν…

Μόλις έφτασα έξω από το δωμάτιο του, πριν χτυπήσω την πόρτα, χωρίς να θέλω αυτή την φορά, άκουσα φωνές να εξέρχονται μέσα από το δωμάτιο του! Δεν χτύπησα ακόμα και άκουσα να δω τι έλεγε...

- Αμάν ρε Τάνια, ναι είπαμε, σε παρακαλώ πια, μην με πρήζεις… , είπε εξαγριωμένα...

- Ειλικρινά δεν σε αντέχω άλλο πια…, είπε δυνατά και σταμάτησε να μιλά! Περίμενα λιγάκι μήπως συνεχίσει αλλά τελικά  δεν ξαναμίλησε και έτσι χτύπησα την πόρτα…

- Ναι, περάστε, άκουσα μια νευριασμένη φωνή και για κάποια στιγμή τρόμαξα μπορώ να πω, αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο απρόβλεπτος!!! Μπήκα με σθένος όμως μέσα και τότε ήμουν έτοιμη να σωριαστώ κάτω…

Ένας Έντουαρτ απόλυτα σέξι εμφανίστηκε μπροστά μου, προκαλώντας μου αυτόματα μια έξαψη!! Φορούσε μόνο μια μαύρη φόρμα από κάτω, ξυπόλητος και από πάνω δεν φορούσε τίποτα, το καλογυμνασμένο του σώμα δέσποζε μπροστά μου ενώ τα μαλλιά του ήταν βρεγμένα και  τόσο ανακατεμένα, αλλά αυτό αντί να τον χαλάσει, τον έκανε ακόμα πιο προκλητικό… Δεν ξέρω πώς κρατήθηκα και δεν τον έριξα στο κρεβάτι για να τον κάνω δικό μου.

Δεν μου είχε δώσει σημασία και κοιτούσε το κινητό, αυτό φυσικά μου έδινε το δικαίωμα να τον θαυμάζω περισσότερο, αλλά για πόσο, δεν με βλέπω καλά… Έτσι αποφάσισα να ξεροβήξω για να κάνω αισθητή την παρουσία μου.. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του και ένα δείγμα ενοχής υπήρχε στο πρόσωπο του…

-Ωχ συγνώμη, απλά είμαι κάπως και δεν σκέφτομαι και πολύ, είπε απολογητικά

- Δεν πειράζει,  ήρθα όπως συμφωνήσαμε, είπα για να μπούμε κατευθείαν στο  θέμα

- Ναι, ναι μισό λεπτάκι να φορέσω ένα μπλουζάκι από πάνω…, είπε και αμέσως πήρε το μπλουζάκι που είχε πάνω στο κρεβάτι και το φόρεσε... Τι κρίμα, σκέφτηκα από μέσα μου!!!!!!!!! Αλλά ίσως και καλύτερα, δεν ξέρω για πόσο θα συγκρατιόμουν για να μην του ορμήσω!!!

- Έτοιμος, μπορούμε να μιλήσουμε, είπε και ένα  γλυκό χαμόγελο εμφανίστηκε... Κάτι ετοιμάζει αυτός δεν εξηγείται τόση ευγένεια, τόσο χαμόγελο!!

- Ωραία λοιπόν, ξέρετε με τα γεγονότα που εξελίχθηκαν τις προάλλες, μήπως θα πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα?, μίλησα απόλυτα σοβαρά,γιατί μόνο έτσι θα μπορούσα να ξεμπερδέψω γρήγορα από εδώ

- Πρώτα θα ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη, η συμπεριφορά μου δεν σας άρμοζε ούτε στο ελάχιστο...

- Εντάξει μου κάνετε πλάκα, μέχρι και πορνίδιο με είπατε, ήσασταν τουλάχιστον ανάγωγος και θρασύς...

- Έχετε δίκιο να με θεωρείται ανάγωγο και θρασύ, μου αξίζουν ακόμα περισσότερα από αυτά, αλλά ειλικρινά συγγνώμη, αλλά είχα θολώσει... Νόμιζα ότι το μόνο που θέλετε είναι να εκμεταλλευτείτε τον Κάρλαιλ..., είπε και με κοιτούσε στα μάτια… Τι είναι αυτό που διακρίνω μέσα τους? Ειλικρίνεια??

- Και τώρα δεν το πιστεύετε?, ρώτησα δύσπιστα

- Κοιτάξτε το ταξίδι που έκανα, με βοήθησε να βάλω τις σκέψεις σε μια σειρά και να σκεφτώ λογικά… Εκτός από το γεγονός ότι δεν μπορώ να ρυθμίσω την ζωή του Καρλαιλ, από την άλλη έπρεπε να συνειδητοποιήσω ότι πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο χαρούμενο και ευτυχισμένο, δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ με ένα χαμόγελο στα χείλη και αυτό οφείλεται απόλυτα σε εσάς...

- Τα πιστεύετε αυτά που λέτε...?, δεν μπορούσα να μην ρωτήσω ,γιατί κάτι δεν μου πήγαινε καλά, δεν γίνεται να άλλαξε  από την μια στιγμή στην άλλη!

- Είναι λογικό να μην με πιστεύετε, αλλά θα δείτε με τον καιρό ότι πιστεύω ότι λέω και μια πρώτη απόδειξη είναι ότι θα φύγω από το σπίτι!! , είπε και αμέσως κάτι σφίχτηκε μέσα μου...

- Και πως αυτό αποδεικνύει την ειλικρίνεια σας...?

- Αν δεν σας εμπιστευόμουν και θεωρούσα ότι μόνο κακό πάτε να κάνετε στον Καρλάιλ, θα έμενα εδώ μέσα και θα έκανα τα πάντα για να τον απωθήσω από εσάς… Ωστόσο σας εμπιστεύομαι και είμαι σίγουρος, ότι θα τον κάνετε ακόμα πιο χαρούμενο…

- Μάλιστα, είπα χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτά που είχε πει…

- Θα μπορούσα να σας ζητήσω μια χάρη, αν βέβαια δεν σας πειράζει…

 -Αν μπορώ...

- Δεν θεωρείτε κάπως ανόητο να μιλάμε στον πληθυντικό, νέοι άνθρωποι είμαστε, είπε και το στραβό του χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του κάνοντας με να σαστίσω για κάποια στιγμή… Είναι τόσο μα τόσο όμορφος, τελικά ίσως και καλύτερα που θα φύγει, γιατί μόνο κακό μπορεί να μου κάνει αυτός ο άνθρωπος...

- Ωραία λοιπόν ας μιλάμε στον ενικό…

- Χαίρομαι, δεν νομίζεις ότι είναι μια καλή αρχή για μια αναθεώρηση της σχέσης μας...?

- Τι εννοείς ακριβώς...?, είπα ενώ ένιωθα κάτι να έχει καθίσει στο λαιμό μου και να μην μπορεί να βγει…

- Εννοώ ότι η μεταξύ μας σχέση είχε βασιστεί σε λάθος βάσεις και εγώ σου φέρθηκα άσχημα... Μπορούμε απλά να ξεκινήσουμε από την αρχή, είπε και η ανάσα που κρατούσα βγήκε, ανακουφίζοντας με κατά ένα μέρος…

- Ωραία λοιπόν, μια νέα αρχή και για να κάνω και εγώ ένα βήμα σε αυτή την νέα σχέση, αν ήθελες θα μπορούσες να καλέσεις την αρραβωνιαστικιά σου στο πάρτι το βράδυ!!, πρότεινα αν και δεν ήξερα αν το ήθελα και τόσο πολύ…

- Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, αλλά η Τάνια δεν μπορεί σήμερα, είπε κοιτάζοντας το πάτωμα, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες μου... Τελικά αυτά που άκουσα πριν ήταν ένας κανονικός τσακωμός, δεν τα πάνε και πολύ καλά…

- Κρίμα, θα περνούσαμε ωραία...

- Δεν πειράζει, άλλωστε έχει οικογενειακές υποχρεώσεις, είπε με μια δόση κακίας…

- Λοιπόν, θα πρέπει να ξεκινήσω να ετοιμάζομαι, θα τα πούμε το βράδυ στο πάρτι...

- Ναι και εγώ θα ξεκουραστώ λιγάκι, γιατί το ταξίδι ήταν αρκετά κουραστικό…

- Ωραία λοιπόν το βράδυ, είπα και το χαμογέλασα συγκρατημένα...

- Το βράδυ, είπε και έφυγα γρήγορα από το δωμάτιο του γιατί ένιωθα την ατμόσφαιρα να με πνίγει σιγά σιγά…

Αυτός ο άνθρωπος με τρελαίνει, από την μια ήταν τόσο ψυχρός μαζί μου και τώρα θέλει να αναθεωρήσουμε την σχέση μας!! Γιατί αυτό μου ακούγεται σαν απειλή?

Το βράδυ…..

Όλα ήταν έτοιμα, οι καλεσμένοι σιγά σιγά μαζεύονταν και εγώ απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή να κατέβω... Είχα φορέσει ένα αποκαλυπτικό φόρεμα στις αποχρώσεις του πορτοκαλί με πολλά ψιλά, μπλε διαμάντια να το στολίζουν… Σχεδόν όλα ήταν ακάλυπτα, ήθελα απλά να προκαλέσω τον γέρο και για καλή μου τύχη  και το κουκλί που εμφανίστηκε από το πουθενά... Θα τους έστελνα και τους δύο στο άψε σβήσε...

Καθώς κοιταζόμουν στο καθρέπτη, ο γέρος βγήκε από το εσωτερικό μπάνιο που είχαμε στο δωμάτιο, με ένα μαύρο κουστούμι, που του είχα διαλέξει εγώ φυσικά... Αμέσως ήρθε κοντά μου, έβαλε τα χέρια του γύρω από την μέση μου και άφησε ένα φιλί πάνω στον ώμο... ΜΜΜ θέλει και τσαχπινιές ο γέρος, τρομάρα του!!

- Είσαι μια οπτασία... είπε με πάθος στην φωνή του μέσα στο αυτί μου και το πως κρατήθηκα να μην γελάσω δεν έχω ιδέα

- Αλήθεια, με βρίσκεις όμορφη?, ρώτησα δήθεν ντροπαλά ,με ένα παραπονιάρικο μουτράκι, γιατί πολύ απλά ήξερα ότι ήμουν τόσο όμορφη που θα μπορούσα να έχω, όποιον άντρα ήθελα, στα πόδια μου…

- Και βέβαια αγάπη μου, μην αμφιβάλλεις για αυτό…

- Αφού μου το λέει ο άντρας μου, δεν έχω παρά να συμφωνήσω…

- Πριν κατέβουμε, θα ήθελα να σου δώσω το δώρο μου..., είπε και με γύρισε προς την μεριά του... Για να πω την αλήθεια, ήθελα να δω πολύ τι μου έχει πάρει ο γέρος...Έβγαλε από την τσέπη του ένα μαύρο κουτί και το άνοιξε μπροστά μου... Ένα υπέροχο δακτυλίδι με  δύο λαμπερά διαμάντια να δεσπόζουν επάνω του, σου έκοβε την ανάσα στο λεπτό... Τελικά ο μπάρμπας ήξερε να διαλέγει, είχε πολύ καλό γούστο!!

- Σου αρέσει...?, με ρώτησε με αγωνία...

- Και το ρωτάς?, είναι υπέροχο, σε ευχαριστώ πολύ αγάπη μου, του είπα και του έδωσα ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη, για νa τον κάνω τον καημενούλη να χαρεί λίγο και αυτός...

- Έλα να στο φορέσω, είπε και αφού άπλωσα το χέρι μου, μου το φόρεσε και με γύρισε να το θαυμάσω επάνω μου στον καθρέπτη…

- Σου πηγαίνει τόσο μα τόσο πολύ!...

- Σε ευχαριστώ πολύ, είναι το πιο ωραίο κόσμημα που μου έχουν δωρίσει στην ζωή μου!!

- Το πιο ωραίο κόσμημα για την πιο ωραία γυναίκα του κόσμου, είπε και αμέσως του χαμογέλασα... Μπορεί να μην τον αγαπώ, αλλά αυτός ο άνθρωπος σε κάνει μερικές φορές να λυγίζεις και ποια εμένα που δεν έχω καν συναισθήματα!!

- Λοιπόν πάμε κάτω, θα μας περιμένουν οι καλεσμένοι…

- Ναι έχεις δίκιο, πάμε…, είπε και αφού με πήρε από το χέρι κατεβήκαμε κάτω…

Μόλις κατεβήκαμε, όλα τα βλέμματα στράφηκαν επάνω μας... Στο βλέμμα των αντρών έβλεπες πόθο και αναστάτωση, ενώ στο βλέμμα των γυναικών ζήλεια και μίσος… Ένα βλέμμα, όμως μου έκανε περισσότερη εντύπωση, αυτό του Έντουαρτ .. Ανάμειχτα συναισθήματα όπως πόθος, ζήλεια, θαυμασμό και αγανάκτηση... Και καλά τον πόθο και  τον θαυμασμό, να τον καταλάβω, άλλωστε άντρας είναι  και αυτός αλλά η ζήλεια και η αγανάκτηση γιατί?? Το πιο παράξενο από όλα όμως, είναι ότι κοιτούσε τον Καρλάιλ με ένα μίσος λες και ήθελε να τον φάει... Δεν μπορώ να τον καταλάβω αυτόν τον άνθρωπο, αρχίζω και μπερδεύομαι μαζί του άσχημα...

Οι ώρες περνούσαν αρκετά ευχάριστα, οι καλεσμένοι μου ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι και φυσικά το επίκεντρο ήμουν εγώ… Ωστόσο το μόνο αγκάθι σε όλη την ιστορία, ήταν ο Έντουαρτ που είχε καρφώσει τα μάτια του επάνω μου... Άρχιζα να ανησυχώ, τι ήθελε τελικά από έμενα…?

Καθώς καθόμουν με τον γέρο και συζητούσαμε, μας πλησίασε ο Έντουαρτ με ένα περίεργο βλέμμα... Δεν μπορώ να πω ότι δεν φοβήθηκα ότι μπορεί να με κάνει ρεζίλι μπροστά σε όλους… Η κίνηση του, όμως με έκανε να μείνω...

- Καρλάιλ, θα σε πείραζε να πάρω την  γυναίκα σου για ένα χορό?, είπε με ένα γλυκό χαμόγελο να καλύπτει το πρόσωπο του…

- Εγώ δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, αν θέλει και η ίδια, είπε αρκετά χαρούμενα ο Καρλάιλ...

- Μπέλλα θα μου έκανες την τιμή?, δες το σαν χορό συμφιλίωσης... είπε ευγενικά ενώ μου είχε τείνει το χέρι του...

- Ναι βέβαια, είπα αν κάτι μου έλεγε ότι δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα…

Έπιασα το χέρι του και πήγαμε προς το κέντρο όπου ήταν και άλλος κόσμος και τότε σαν δια μαγείας η μουσική άλλαξε και το “UNFAITHFUL” της Rihanna , άρχισε να ηχεί σε όλο το σπίτι... Κάποιος το έκανε επίτηδες αυτό, δεν εξηγείτε αλλιώς!! Εκείνος τοποθέτησε το ένα του χέρι γύρω από την μέση μου ενώ με το άλλο κρατούσε το δικό μου και ξεκινήσαμε να στροβιλιζόμαστε γύρω από τον εαυτό μας…

- Μπορώ να πω ότι είσαι πανέμορφη, έχεις κλέψει τις καρδιές πολλών αντρών εδώ μέσα…, είπε με ένα σαγηνευτικό ύφος...

- Σε ευχαριστώ πολύ…, είπα συγκρατημένα, νιώθοντας κάπως άβολα…

- Ξέρετε να χορεύεις tango?, ρώτησε

- Ξέρω και πολύ καλά μάλιστα, εσύ?, ρώτησα κοιτώντας τον στα μάτια...

- Ας δοκιμάσουμε, είπε και μόλις ανέβηκε ο τόνος του τραγουδιού, με απομάκρυνε απότομα κρατώντας με από το ένα χέρι και με την δική μου φόρα  και τη δική του παρότρυνση τυλίχτηκα γύρω από το χέρι του και όλο μου το σώμα ακουμπούσε πάνω στο δικό του...

 Καθώς ήμασταν κολλημένοι ο ένας με τον άλλον, αρχίσαμε πάλι να στριφογυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας ενώ ένιωθα να έχω πάρει ολόκληρη φωτιά... Σύρθηκα επάνω του σαν φίδι και έπεσα προς τα κάτω, γύρισα στηριζόμενη στα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου και άρχισα να ξανανεβαίνω ακουμπώντας σημεία του σώματος του Έντουαρτ... Μόλις στάθηκα μπροστά του,  εκείνος πιάνοντας με, έβαλε  το πόδι μου γύρω από το δικό του  αφήνοντας το χέρι του ακριβώς πάνω του, ενώ το άλλο τυλιγμένο γύρω από τη μέση μου, λύγισα  το σώμα μου, συγκρατώντας με ο 'Εντουαρτ χωρίς καθόλου σχεδόν προσπάθεια  και έκανα μια περιστροφή,  απότομα με σήκωσε και τα πρόσωπα μας ήταν μια ανάσα  το ένα από το άλλο... Τα  υπέροχα πράσινα μάτια του, είχα γίνει τόσο σκούρα, είχαν πάρει κυριολεχτικά φωτιά... Με έσυρε λίγο πιο πέρα ακριβώς στην ίδια στάση όπως ήμασταν χωρίς να αποχωρίζεται ο ένας την ματιά του άλλου... Με άφησε να σταθώ ξανά στα πόδια και συνεννοούμενοι με τα μάτια, γυρίσαμε και οι πλάτες μας ακουμπούσαν η μία πάνω στην άλλη, γυρίσαμε απότομα από την άλλη μεριά και τα χέρια μας μπλέχτηκαν και αρχίσαμε να τριβολιζόμαστε γύρω στο χώρο… Το τραγούδι έφτανε στο τέλος του και τότε ξαφνικά με σήκωσε και αρχίσαμε να γυρνάμε γύρω από τους εαυτούς μας, χωρίς να χάνουμε καμία επαφή με τα μάτια  μας, ώσπου το τραγούδι έφτασε στο τέλος του  και με κατέβασε σιγά σιγά κάτω και αφού στερεώθηκα και πάλι στα πόδια μου, μου ψιθύρισε στο αυτί μου…

- Μόλις αποκτήσατε ένα ακόμα θύμα, όμορφη μου κυρία, είπε με μια τραχιά φωνή και απομακρύνθηκε από κοντά μου τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα καν να δω που πήγαινε...  Είχα εντελώς τρελαθεί ο κόσμος γύρω μου χειροκροτούσε, η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή και τα τελευταία λόγια να ηχούν συνέχεια μέσα στα αυτιά μου... Τι ήθελε να πει με αυτό? Μήπως? Μπα δεν νομίζω... Κάποιο λάθος κάνω... ή μήπως όχι...?

Damned love …5.. Δεν το πιστευω!!

Damned Love 4 .. Ανεπάντεχες εξελίξεις

Καρλαιλ…

Οι τελευταίοι δύο μήνες είναι από τους πιο ευτυχισμένους της ζωής μου… Έχω να νιώσω τόσο γεμάτος από τότε που ζούσε η γυναίκα μου και περνούσαμε αξέχαστες στιγμές μεταξύ μας … Η Μπέλλα έχει γεμίσει την ζωή μου, ειλικρινά αυτό το κορίτσι είναι τόσο ιδιαίτερο... Έχει ζωντάνια, γλυκύτητα, ευγένεια και μπορεί να με κάνει να ξεχαστώ στο λεπτό, με ένα της καιμόνο χαμόγελο…

Την έχω βοηθήσει και με έχει βοηθήσει πολύ... Με έκανε να βγω από την μιζέρια που ζούσα μέχρι τώρα και να ζήσω ξανά… Μόνο με αυτό της το κατόρθωμα, με έκανε να νιώσω την ανάγκη να την βοηθήσω… Είχα έναν γνωστό, ο οποίος μου είχε υποχρέωση και έτσι κατάφερα να ανεβάσω την Μπέλλα επαγγελματικά... Φυσικά σε αυτό βοήθησε και η αξεπέραστη ομορφιά της, εγώ λίγα πράγματα έκανα… Πολλές φορές νιώθω τόσο λίγος μπροστά της, ότι δεν αξίζω να είμαι μαζί της... Η ανάγκη μου καθώς και η δική της συμπάθεια προς το πρόσωπο μου, με κάνει να νιώθω τόσο ευάλωτος και να θέλω να βρίσκομαι πάντα δίπλα της...

Όλοι στο σπίτι την έχουν κατασυμπαθήσει, άλλωστε πώς να μην γίνει αυτό, αφού φέρεται ευγενικά σε όλους… Ο μόνος ίσως που δεν την έχει συμπαθήσει και τόσο και δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο, ήταν ο Έντουαρτ… Αυτή την υποψία, ήρθε να την επιβεβαιώσει η σημερινή μας συνάντηση...

- Έντουαρτ τι συμβαίνει?..., τον ρώτησα, ενώ φαινόταν τόσο σοβαρός αλλά και σφιγμένος συνάμα…

- Καρλάιλ πρέπει να μιλήσουμε…, μου απάντησε αποφασιστικά και τον κοίταξα με απορία... Τι ήθελε άραγε να μου πει? αναρωτήθηκα με πραγματική περιέργεια και του έδωσα το ελεύθερο να συνεχίσει

- Πες μου, έγινε κάτι…?, ρώτησα και προσπαθούσα να καταλάβω τι έχει συμβεί ..

- Ναι και αφορά την Μπέλλα., είπε κάνοντας με να κοκαλώσω .Μπορεί να ήξερε κάτι που δεν ήξερα?

- Τι θέλεις να μου πεις για την Μπέλλα?, ρώτησα απορημένος

- Με θεωρείς γιος σου, έτσι?

- Μα και βέβαια Έντουαρτ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω που κολλάει αυτό με την Μπέλλα…

- Ότι και να σου πω στην συνέχεια, μην με αποπάρεις, για το καλό σου, θέλω να σου μιλήσω…

- Μίλα επιτέλους Έντουαρτ, με έσκασες…

- Ωραία, λοιπόν τον τελευταίο καιρό, έχεις εξαφανιστεί... Το σπίτι δεν σε βλέπει και πολύ, το ίδιο και η εταιρεία... Γίνονται συσκέψεις, όπου είναι απαραίτητη η παρουσία σου, αλλά εσύ λείπεις... Όταν ρωτάω για να μάθω που βρίσκεσαι, το μόνο που ακούω είναι το όνομα Μπέλλα...

- Έντουαρτ που το πας...?, τον ρώτησα ενώ στην ουσία ήξερα πάρα πολύ καλά που το πήγαινε αλλά ήθελα να το ακούσω και από τον ίδιο

- Καρλάιλ έχεις καταλάβει ότι έχεις παρατήσει την εταιρεία σου για την Μπέλλα...? Σε εμένα δεν δίνεις ιδιαίτερη σημασία και καλά άσε με εμένα, δεν σου είμαι και τίποτα άλλωστε, όμως ο γιος σου ο Ράιλι?...

- Τι ο γιος μου , ο Ραιλι?

- Σε παίρνει και δεν σε βρίσκει ποτέ και δεν ξέρω τι να του πω, τι να του πει η Έλενα στο σπίτι...

- Για κάτσε Έντουαρτ, έχεις πάρει φόρα και δεν ξέρεις τι λες…

- Αλήθεια, χθες το πρωί είχαμε σύσκεψη με τους συμβούλους της INTERPRESS και εσύ που βρισκόσουν?…  Άσε με να μαντέψω, με την Μπέλλα, σωστά?... Σωστά!!

- Δεν ήταν ανάγκη να βρίσκομαι στην σύσκεψη, ήσουν εσύ εκεί...

- Δεν είναι έτσι Καρλάιλ, τον τελευταίο καιρό, δεν σε αναγνωρίζω πια…

- Έντουαρτ ηρέμησε και άσε με να σου εξηγήσω κάποια βασικά πράγματα, είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ..

- Σε ακούω..., είπε κοιτώντας με στα μάτια…

- Είσαι ακόμα μικρός και δεν ξέρεις τι θα πει πραγματικά να είσαι μόνος... Εδώ και πολλά χρόνια είμαι χήρος και η μόνη μου παρηγοριά ήταν ο γιος μου, ο Ράιλι και μετά από λίγο ήρθες και εσύ στην ζωή μου… Ωστόσο αυτό κάλυπτε μόνο ένα μέρος της μοναξιάς μου... Ο καθένας σας πήρε το δρόμο του... Εσύ έγινες πια ανεξάρτητος, σε λίγο καιρό θα ανοίξεις και το δικό σου σπίτι... Ο Ράιλι έφυγε από το σπίτι ανοίγοντας και αυτός τα φτερά του… Εγώ τι θα κάνω, Έντουαρτ...? Θα μείνω και πάλι μόνος σαν το κούτσουρο... Χρειάζομαι μια σύντροφο δίπλα μου, προσπάθησε να με καταλάβεις…

- Και βρήκες την Μπέλλα?

- Δεν καταλαβαίνω τι έχει η Μπέλλα? Είναι γλυκιά, είναι όμορφη, είναι ευγενική και συμπαθητική σε όλους…

- Είναι μόνο 25 χρονών…

- Ξέρω ότι υπάρχει διαφορά ηλικίας, αλλά την θέλω Έντουαρτ και για καλή μου τύχη με θέλει και εκείνη...

- Μα είναι πολύ μικρότερη σου,  τι μέλλον μπορείς να έχεις μαζί της?

- Δεν με ενδιαφέρει το μέλλον, με νοιάζει να ζήσω το τώρα... Το αξίζω, δεν νομίζεις?

- Δεν λέω εγώ το αντίθετο και βέβαια το αξίζεις και με το παραπάνω, μάλιστα! Βρες όμως μια γυναίκα κοντά στην ηλικία σου, να σε θέλει για αυτό που είσαι και όχι...

- Εννοείς για τα λεφτά?.. Η Μπέλλα δεν είναι μαζί μου για τα λεφτά...

- Αλήθεια? Είσαι απόλυτα σίγουρος γι αυτό? ρώτησε ειρωνικά και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι... Πως μπορεί να μιλάει γι αυτήν με τέτοιο τρόπο?Δεν την ξέρει καθόλου, δεν της έδωσε καν μια ευκαιρία να την γνωρίσει όπως εγώ... Εκτός και αν... Λες να έψαξε για εκείνην και να βρήκε τίποτα που εγώ αγνοώ?... Μπα δεν νομίζω... ή μήπως όχι?

- Είμαι , και το πίστευα απόλυτα...

- Τι ξέρεις για αυτήν Καρλαιλ?

- Ξέρω όσα πρέπει να ξέρω για να είμαι σίγουρος ότι η Μπέλλα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιγράφεις… Μήπως εσύ ξέρεις κάτι παραπάνω που εγώ αγνοώ? Δεν άντεξα και ρώτησα και αμέσως ένας κόμπος ήρθε να σφίξει το στομάχι μου... Η ιδέα και μόνο να έχει μάθει κάτι για την Μπέλλα, το οποίο δεν θα ήταν και τόσο θετικό, με τρέλαινε…

- Όχι δεν ξέρω τίποτα παραπάνω... Για να πω την αλήθεια, έψαξα αλλά δεν βρήκα κάτι εναντίον της..., είπε απογοητευμένα αλλά εγώ ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση...

- Δεν θα θυμώσω που έψαξες, χωρίς να πάρεις την συγκατάθεση μου, γιατί ξέρω ότι το έκανες για το καλό μου... Όμως το βλέπεις και ο ίδιος δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι δεν μου αξίζει, είναι απόλυτα καθαρή...

- Συγνώμη που θα στο πω Καρλαιλ, αλλά αυτή την κοπέλα δεν την εμπιστεύομαι καθόλου. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ο μόνος λόγος που αυτή η κοπέλα σε πλεύρισε είναι για να ζήσει την μεγάλη ζωή και τίποτα άλλο ...   Τα είχε όλα σχεδιασμένα από την αρχή...

- Έντουαρτ δεν σου επιτρέπω…, είπα νευριασμένος από την συμπεριφορά του...

- Ούτε και εγώ σου επιτρέπω, είπε η Μπέλλα μπαίνοντας σαν σίφουνας στο γραφείο μου...

- Μπέλλα, πως δηλαδή… άκουσες?, ρώτησα ξαφνιασμένος από την είσοδο της…

- Τα τελευταία άκουσα μόνο και μπορώ να πω ότι νιώθω προσβεβλημένη…

- Μπα η δεσποινίς Σουάν, έχει και ηθική για να νιώσει προσβεβλημένη, είπε ειρωνικά ο Έντουαρτ, ανεβάζοντας μου την πίεση…

- Δεν επιτρέπω σε έναν άγνωστο να μιλάει για μένα λες και με ξέρει..., είπε η Μπέλλα που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από τον Έντουαρτ…

- Τι ηθική έχει μια γυναίκα που τα φτιάχνει με έναν πολύ μεγαλύτερο της...? Μπορείτε να μου απαντήσετε σε αυτό?, την ρώτησε και την κοιτούσε μέσα στα μάτια... Ειλικρινά είχα αρχίσει πραγματικά να φοβάμαι .

- Τον αγαπάω, αν σας λέει κάτι αυτό...

- Μπα και εγώ νόμιζα ότι κάτι πορνίδια σαν και εσένα δεν μπορούν να αγαπήσουν..., είπε και τότε η Μπέλλα πήγε να σηκώσει το χέρι της για να τον χαστουκίσει και εκεί που βρισκόταν ελάχιστα μακριά από το πρόσωπο του, της κράτησε το χέρι από τον καρπό…

- Αρκετά, Έντουαρτ πως μιλάς έτσι...? Τι θα γίνεις με εσάς?...ρώτησα απελπισμένα

- Σε κάτι τέτοιες μόνο αυτό αξίζει, είπε χωρίς καν να γυρίσει να με κοιτάξει... Η Μπέλλα τράβηξε το χέρι της από το σφιχτό κράτημα του Έντουαρτ και γύρισε προς την μεριά μου...

- Νομίζω ότι ανέχτηκα πολλές προσβολές, το καλύτερο ήταν να φύγω…, είπε και άρχισε να φεύγει…

- Μπέλλα σε παρακαλώ γύρνα πίσω, είπα και έτρεξα από πίσω της να την σταματήσω... Καθώς πήγα να φύγω, με κράτησε ο Έντουαρτ...

- Καρλαιλ, δεν αξίζει να τρέχεις από πίσω της…

- Σε παρακαλώ Έντουαρτ άφησε με, είπε και αφού αποδεσμεύτηκα από το κράτημα του, την ακολούθησα και για καλή μου τύχη την πρόλαβα... Μόλις πήγα κοντά της, την γύρισα απότομα προς το μέρος μου...

- Μπέλλα σε παρακαλώ μην φεύγεις... , την παρακάλεσα ικετευτικά και εκείνη αναστέναξε βαριά ..

- Καρλαιλ, νομίζω ότι ειπώθηκαν πολλά, το καλύτερο για όλους μας είναι να φύγω…

- Όχι σε παρακαλώ, μείνει μαζί μου, σε έχω ανάγκη…, έκανα άλλη μια απελπισμένη προσπάθεια και εκείνη κοίταξε για στιγμιαία τον Έντουαρτ …Μόλις γύρισε την ματιά της και πάλι προς τα μένα έσμιξε τα υπέροχα της χείλη σε μια ευθεία γραμμή και κουνώντας αρνητικά το κεφάλι της με πόνο στην ματιά της συνέχισε με το ίδιο πείσμα…

- Μα…, είπε πηγαίνοντας να φέρει αντίρρηση

- Δεν έχει μα, σε θέλω εδώ κοντά μου, θα με παντρευτείς...? είπα πιο αποφασιστικά με μια ανάσα και ξέπνοος περίμενα την αντίδραση της... Ήξερα ότι ήταν νωρίς για κάτι τέτοιο αλλά ήμουν διατεθειμένος να κάνω τα πάντα για να την κρατήσω κοντά μου , ακόμα και αν ίσχυε αυτό που προείπε οΈντουαρτ αυτή την στιγμή λίγο με ένοιαζε... Την ήθελα σαν τρελός και αν εκείνη με ήθελε έστω και μόνο γι αυτό θα μπορούσα να το κάνω... Μια φορά ζούμε και εγώ θέλω να γευτώ την υπόλοιπη ζωή μου μαζί της, ακόμα και αν αυτό είχε ένα πολύ ακριβό αντίτιμο.

- Τι θα κάνεις, Καρλαιλ?, ακούστηκε η φωνή του Έντουαρτ από πίσω μου, όπου με κοιτούσε και γυρνώντας προς την μεριά του τον είδα να με κοιτάει με ένα ανεξήγητο και πονεμένο ύφος μαζί...

Έντουαρτ…

- Τι θα κάνεις Κάρλαιλ...?, ρώτησα ενώ μέσα μου επαναλαμβανόταν η λέξη «ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ»

- Θα την παντρευτώ, Έντουαρτ την αγαπώ και νιώθω καλά μαζί της, κατάλαβε με,  με εκλιπαρούσε και εγώ έμεινα να τον κοιτώ σοκαρισμένος... Μα καλά πόσο τυφλός παίζει να είναι πια?

- Να καταλάβω τι, Καρλαιλ?…Ότι θες να καταστρέψεις την ζωή σου?...

- Αρκετά Έντουαρτ, στην τελική δεν σου πέφτει λόγος, είπε και ένιωσα έναν οξύ πόνο να με διαπερνά...

- Σωστά Καρλαιλ, ποιος είμαι εγώ να σου πω τι θα κάνεις στην ζωή σου, έχεις δίκιο δεν μου πέφτει λόγος ούτε στο ελάχιστο... Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις με την ζωή σου και να την ορίσεις όπως εσύ θέλεις...

- Έντουαρτ μην το παίρνεις άσχημα σε παρακαλώ...

- Όχι δεν το παίρνω καθόλου άσχημα... Εύχομαι να ζήσετε όμορφα και ευτυχισμένα...

- Σε ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που καταλαβαίνεις...

- Αφού το κατάλαβα, και αφού σας ευχήθηκα, μου επιτρέπεις να φύγω...

- Τι εννοείς να φύγεις...?

- Χρειάζομαι λίγο χρόνο και λίγη ξεκούραση... Θα σε πείραζε να έλειπα για κάποιο χρονικό διάστημα?

- Αν το θεωρείς αναγκαίο, έχεις την αδεία μου...

- Στην προκειμένη περίπτωση είναι παραπάνω και από αναγκαίο... Σε ευχαριστώ πολύ, είπα και αφού προσπέρασα τον Καρλάιλ, στάθηκα ακριβώς αντικριστά από την μάγισσα...

- Έντουαρτ, σε παρακαλώ…,  με παρακάλεσε ο Καρλάιλ τρομοκρατημένα...

- Μην φοβάσαι δεν θα κάνω κάτι...,  τον καθησύχασα και σκύβοντας κοντά στο αυτί της, της ψιθύρισα δύο σταράτα λογάκια με τραχιά φωνή,  κάνοντας της ρητό ότι εγώ δεν έχαψα λέξη από όσα είπε και έκανε …

-Συγχαρητήρια, είσαι πολύ καλή ηθοποιός, έπαιξες καταπληκτικά τον ρόλο σου, αφού για κάποια στιγμή παρά λίγο να πείσεις και εμένα… Βίων ανθόσπαρτων..., είπα και απομακρύνθηκα από κοντά τους... Πήγα όσο πιο γρήγορα στο γραφείο και αφού μάζεψα ότι χρειαζόμουν, έφυγα σχεδόν τρέχοντας από την εταιρεία...

Μόλις βγήκα έξω, άφησα την ανάσα που κρατούσα τόση ώρα, να βγει από μέσα μου βίαια... Πρώτη φορά ένιωθα εγκλωβισμένος μέσα στην εταιρεία... Πάντα ένιωθα τον χώρο αυτό να με προστατεύει, να νιώθω τόσο οικεία σαν να ήμουν κομμάτι του και όμως τώρα ένιωθα αυτό τον χώρο να με πνίγει, με έκανε να ασφυκτιώ, να νιώθω σαν ξένος…

Όταν έχασα τους γονείς μου, ένιωσα τον κόσμο γύρω μου να γκρεμίζεται... Ήμουν μοναχοπαίδι και υπεραγαπούσα τους γονείς μου αλλά και εκείνοι το ίδιο... Έτσι όταν τους έχασα, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου... Δεν είχα άλλο άνθρωπο για να με στηρίξει και όλοι μου οι συγγενείς ζούσαν μακριά... Ο μόνος που μου άπλωσε το χέρι και με βοήθησε, ήταν ο Καρλάιλ, στενός οικογενειακός φίλος των γονιών μου... Θυμάμαι κάθε φορά που ερχόταν για επίσκεψη στο σπίτι, έφερνε και πολλά δώρα... Ειλικρινά τον κατασυμπαθούσα αυτόν τον άνθρωπο...

Μου άνοιξε το σπίτι του και πάντα μου φερόταν σαν πατέρας μου... Εκεί γνώρισα και τον Ραιλι, τον γιο του, ο οποίος παρόλο που ήταν μικρότερος, δεθήκαμε αμέσως και με δέχτηκε με μεγάλη χαρά στο σπίτι του… Με βοήθησε να σπουδάσω οικονομικά σαν τον πατέρα μου... Μόλις τελείωσα, αφού μου έδωσε μια δουλειά στην εταιρεία του στον Λονδίνο, έτσι ώστε να νιώσω ότι στηρίζομαι στα δικά μου πόδια, έκανα και το μεταπτυχιακό μου...

Όταν πια τελείωσα το μεταπτυχιακό μου, γύρισα πίσω το σπίτι και ο Καρλάιλ αμέσως με έκανε βοηθό του... Το να δουλεύω δίπλα του, ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, ειλικρινά τον θαύμαζα…  Σε μία από τις εκδηλώσεις που πήγα μαζί του, γνώρισα την Τάνια Ντενάλι... Ψηλή, όμορφη με υπέροχα, πράσινα μάτια... Ποτέ δεν πίστευα ότι μια γυναίκα σαν και αυτή θα μου έριχνε δεύτερη ματιά και όμως τώρα είμαστε αρραβωνιασμένοι και σε λίγο καιρό θα παντρευτούμε…

Σε σύντομο χρονικό διάστημα από βοηθός έγινα διευθυντής οικονομικών... Η αλήθεια ήταν ότι δούλευα και δουλεύω πολλές ώρες, την λατρεύω την δουλειά μου... Το θεωρώ όμως και μεγάλη υποχρέωση προς το πρόσωπο του Καρλάιλ, που με στήριξε όσο κανένας άλλος…

Το τελευταίο καιρό όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει... Οι δύο τελευταίοι μήνες έχουν μετατρέψει τον Καρλάιλ σε σχολιαρόπαιδο... Κάνει κοπάνες από την δουλειά, δεν δίνει αναφορά σε κανέναν, τον Ράιλι δεν τον παίρνει ούτε ένα τηλέφωνο και όλα αυτά για μια 25χρονη...

Όταν την πρωτοσυνάντησα, η αλήθεια ήταν ότι είχα μείνει σαστισμένος από την ομορφιά της... Μπορεί να ήταν χτυπημένη και ταλαιπωρημένη αλλά δεν έχανε ούτε ένα ίχνος από την ομορφιά της… Ο φακός στην προκειμένη περίπτωση την αδικούσε, από κοντά ήταν ακόμα πιο όμορφη... Ειδικά όταν την είδα με την πετσέτα να βγαίνει από το μπάνιο και θαύμασα αυτά τα υπέροχα, καλλίγραμμα πόδια της, ένιωσα κάτι εκεί κάτω να αντιδρά, ένιωσα ειλικρινά σαν πρωτάρης... Δεν έδειξα τίποτα όμως μπροστά της και μπροστά στον Κάρλαιλ, άλλωστε μόνο μια αντίδραση ήταν και πόσο θα έμενε έτσι και αλλιώς μαζί μας... Τουλάχιστον έτσι πίστευα στην αρχή...

Ο καιρός περνούσε και η διαμονή της στο σπίτι γινόταν όλο και μακρύτερη... Ο Καρλάιλ είχε μάτια μόνο για εκείνην, για κανέναν άλλον… Τότε κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα δεν μπήκε τυχαία στην ζωή του, αλλά αποσκοπούσε στο να του φάει τα χρήματα... Αυτό με έκανε να την σιχαθώ και όσο μπορούσα την απέφευγα... Όταν αυτό όμως δεν ήταν δυνατόν, της φερόμουν απλά τυπικά... Προσπάθησα πολλές φορές να προειδοποιήσω, έστω και έμμεσα τον Καρλάιλ, αλλά εκείνος τίποτα, είναι εδώ που κολλάει η παροιμία... «Στου κουφού την πόρτα, πάρε την πόρτα και φύγε»... Είτε μιλούσα σε εκείνον, είτε στον τοίχο, ήταν το ίδιο και το αυτό

Η κατάσταση όμως δεν πήγαινε άλλο και έπρεπε να μιλήσουμε πια καθαρά και ξάστερα.. Ποτέ όμως δεν περίμενα, ούτε στο ελάχιστο ότι θα αντέκρουε όλα αυτά που του λέω... Όχι μόνο την υπερασπίστηκε αλλά και της ζήτησε να τον παντρευτεί... Τα λόγια του ακόμα αντηχούν στα αυτιά μου, στο μυαλό μου «ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ»... Ίσως τελικά να είχε δίκιο, στο κάτω κάτω ποιος ήμουν εγώ για να του πω τι είναι καλό ή όχι για εκείνον? Αλλά που να με πάρει δεν μπορώ και να τον αφήσω τυφλό να ξεμυαλίζεται με μια άντε να μην την χαρακτηρίσω τώρα...

Τα σκεπτόμουν όλα αυτά ενώ οδηγούσα... Τις σκέψεις μου ήρθαν να τις διακόψει το τηλέφωνο… Ήταν η Τάνια και αμέσως το σήκωσα...

- Ναι, αγάπη μου?, ρώτησα

- Έντουαρτ γεια σου, που βρίσκεσαι, στην εταιρεία ?

- Όχι έγιναν κάποια πράγματα και βρίσκομαι  στο δρόμο καθοδόν για το σπίτι...

- Τι συνέβη , είσαι καλά.? ρώτησε με αγωνία πηγαίνοντας ο νους της αμέσως στο κακό.

- Δεν μπορώ να σου πω από το τηλέφωνο... θες να συναντηθούμε?

- Στο γνωστό μέρος, σε μισή ώρα?

- Οκ, θα τα πούμε εκεί, σε αγαπώ...

- Και εγώ, είπε και το κλείσαμε… Η Τάνια ήταν η μόνη που μπορούσε να με στηρίξει αυτή τη στιγμή... Πάντα όταν έχω τις άσχημες μου, είναι πάντα δίπλα μου…

Σε μισή ώρα ακριβώς βρισκόμουν στο γνωστό μας μέρος... Ένα γραφικό και μικρό καφενεδάκι... Μόλις έφτασα, την βρήκα αν περιμένει... Αμέσως μπήκα μέσα και αφού παρήγγειλα ένα καφέ, πήγα και κάθισα κοντά της...

- Δεν άργησα έτσι?, είπα και της έδωσα ένα γλυκό φιλί στα χείλη...

- Όχι καθόλου μόλις ήρθα άλλωστε και εγώ… Λοιπόν τι έγινε?, κάπως σε άκουσα στο τηλέφωνο...

- Έγιναν πολλά, είπα ενώ εκείνη την ώρα η σερβιτόρα άφηνε τον καφέ...

- Ευχαριστώ πολύ, είπα και αφού μου χαμογέλασε, έφυγε...

- Δηλαδή σαν τι??

- Λοιπόν άκου, είπα και άρχισα να της εξιστορώ τι ακριβώς είχε συμβεί πριν λίγη ώρα στην εταιρεία… Δεν μπορούσε ούτε η ίδια να πιστέψει αυτά που της έλεγα...

- Πλάκα μου κάνεις, έτσι?

- Καθόλου... Θα την παντρευτεί και δεν υπολογίζει κανέναν...

- Μίλησες με τον Ραιλι...? Ίσως μπορούσε να βοηθήσει, στην τελική γιος του είναι…

- Άδικος κόπος δεν ακούει κανέναν…

- Και τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα...?

- Προς το παρόν χρειάζομαι λίγο χρόνο να ξεκουραστώ και να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά… Έτσι σκέφτηκα να πάω ένα ταξίδι.  θα έρθεις μαζί μου?, την παρακάλεσα ελπίζοντας να μου κάνει την χάρη,  την είχα τόσο ανάγκη...Αν και ήξερα την απάντηση...

- Ξέρεις αγάπη μου ότι δεν γίνεται, ο πατέρας μου είναι παλαιών αρχών και μόνο που βρίσκομαι εδώ, είναι μεγάλη παραχώρηση...

- Κρίμα σε ήθελα κοντά μου, σε έχω ανάγκη, αν έκανες μια προσπάθεια?

- Με τίποτα, δεν θέλουμε να τον εξαγριώσουμε...

- Ναι σωστά... Ειλικρινά δεν έχεις ιδέα πόσο ανυπομονώ να παντρευτούμε και να πάμε στο δικό μας σπίτι για να σε χαίρομαι όσες ώρες θέλω...

- Και εγώ θέλω αγάπη μου να είμαστε οι δύο μας, το ξέρεις αυτό, ας κάνουμε λιγάκι υπομονή…, είπε και ξαναφιληθήκαμε...

- Και πότε φεύγεις?

- Σήμερα κιόλας...

- Και γυρνάς?, είπε κοιτώντας με ένα πληγωμένο ύφος…

- Δεν ξέρω καρδούλα μου, αλλά σου υπόσχομαι να σε παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο, μην μου στενοχωριέσαι...

- Καλά και που θα πας…?

- Στο Λονδίνο σκεφτόμουν…

- Να προσέχεις εντάξει?

- Μην φοβάσαι, όλα καλά θα πάνε και εσύ όμως να μου προσέχεις...

- Θα προσέχω, στο υπόσχομαι...

- Λοιπόν πάω να ετοιμαστώ και να κλείσω και πτήση... Θα σε πάρω τηλέφωνο μόλις φύγω...

- Θα περιμένω, είπε και αφού δώσαμε ένα ακόμα βαθύ φιλί, έβγαλα κάποια χρήματα για τον καφέ και έφυγα...

Ένα ταξίδι θα μου έκανε καλό, θα με αναζωογονούσε και ίσως και να μου έδινε μια λύση για το πώς θα ξεφορτωθώ αυτή την κοπέλα... Είχα τον Καρλάιλ σαν πατέρα μου, δεν θα δεχόμουν ποτέ να καταδικαστεί με αυτήν την γυναίκα… Αυτή η γυναίκα ήταν ο διάβολος μεταμορφωμένος...

Damned love ..3: Εφαρμογή του σχεδίου ..

Μπέλλα

Αφού ξεπέρασα το σοκ μετην  προηγούμενη συνάντηση, έβαλα ξανά τις προτεραιότητες μου σε μια σειρά.. Τίποτα και κανένας δεν θα μου χαλούσε τα σχέδια .. Στόχος μου από εδώ και πέρα είναι να κάνω τον γέρο να σέρνεται στα πόδια μου και να υπακούει σε ότι του λέω σαν σκυλάκι … Όσο για τον Έντουαρτ, κάποια στιγμή θα ασχοληθώ πιο σχολαστικά μαζί του, αλλά προς το παρόν δεν ήταν η ώρα…

Στο δωμάτιο μου, δεν υπήρχε άλλη πόρτα που να δηλώνει ότι  υπήρχε τουαλέτα για να μπορέσω να κάνω ένα μπάνιο… Χωρίς καν να παρατηρήσω το  υπόλοιπο δωμάτιο στο οποίο βρισκόμουν αναγκάστηκα να βγω έξω από το δωμάτιο για να ψάξω κάποια τουαλέτα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω… Μόλις βγήκα από το δωμάτιο μου, βρήκα μπροστά μου την γριέτζο που έχει βάλει στο μάτι τον γέρο μου… Εγώ με το πιο γλυκό ύφος μου, στάθηκα μπροστά της..

- Κυρία Έλενα, θα μπορούσατε να μου πείτε που είναι το μπάνιο?, είπα ευγενικά… Εκείνη με κοιτούσε λες και ήθελε να με φάει, αλλά έννοια της και  μόλις μπω για τα καλά σε αυτό το σπίτι θα την κανονίσω εγώ…

- Κορίτσι μου είναι ακριβώς απέναντι σου..., είπε και μου έδειξε την πόρτα ..

- Σας ευχαριστώ πολύ…, είπα ευγενικά, αλλά στην ουσία δεν έκανε και τίποτα το δύσκολο, μια πόρτα μου έδειξε …

- Μήπως θα ήθελες να σου το ετοιμάσω?

- Όχι δεν χρειάζεται, μην σας βάζω σε κόπο, θα μπορούσατε να μου φέρετε πετσέτες…?

- Έχει στο μπάνιο, έλα να σου δείξω..., μου είπε και με κοιτούσε λες και ήμουν πουτάνα, θα της δείξω σύντομα, τι πάει να πει Πουτάνα… Προχώρησε μπροστά και την ακολούθησα... άνοιξε την πόρτα  και ένα πολυτελέστατο μπάνιο, έκανε την εμφάνιση του..

Γύρω στους τοίχους υπήρχε ένα απαλό κρεμ χρώμα, που γινόταν ακόμα πιο φωτεινό από το φως που ανέδυαν οι λάμπες που βρίσκονταν ενδιάμεσα στους καθρέπτες… Υπήρχαν ειδικά συρτάρια  για τις πετσέτες, οι οποίες κρεμόντουσαν έξω από αυτά, περίτεχνα διπλωμένες  που σου έδιναν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε ξενοδοχείο  5 αστέρων και όχι σε σπίτι... Από την μια μεριά υπήρχε ο νιπτήρας, και από την άλλη ένα είδος τουαλέτας – επίπλου για να μπορείς να φτιάχνεσαι… Και στα δύο αυτά υπήρχαν πολλά διαφορετικά συρτάρια που μπορούσες να βάλεις ότι ήθελες μέσα… Ακριβώς απέναντι από αυτά υπήρχε μια μεγάλη μπανιέρα, ενώ το χώρο γύρω στόλιζαν μικροί πίνακες με χρώματα που ταίριαζαν απόλυτα στο χώρο... Δεν ξέρω ποιος είχε κάνει την διακόσμηση αλλά μπορώ να πω ότι είχα μείνει και  ήταν μόνο το μπάνιο…

- Εδώ βρίσκονται οι πετσέτες και εδώ βρίσκονται τα σαμπουάν και ότι άλλο χρειάζεσαι…, είπε δείχνοντας μου με το χέρι της που βρίσκονται..

- Να στε καλά, θα μπορούσα να σας ζητήσω ακόμα μια χάρη, αν δεν σας κάνει κόπο φυσικά,... είπα και την είδα, δεν άντεχε άλλο, ήθελε να φύγει από εδώ τρέχοντας, αν μπορούσε …

- Πες μου κοπέλα μου...

- Δεν έχω ρούχα να φορέσω, μέχρι να μου τα φέρουν, που θα μπορούσα να βρω κάτι να φορέσω?..., η αλήθεια ήταν ότι είχα ξεχάσει εντελώς ότι δεν είχα ρούχα μαζί μου…

- Μην φοβάσαι θα σου αφήσω ρούχα πάνω στο κρεβάτι σου, με θες κάτι άλλο..?

- Όχι σας ευχαριστώ πολύ για όλα.., είπα με ένα γλυκανάλατο τόνο…

- Τίποτα κορίτσι μου, ότι άλλο με χρειαστείς φώναξε με.., είπε και έφυγε αφήνοντας με μόνη γιατί παρατήρησα ότι ήταν στα όρια της και λίγο ήθελε να γεμίσει την μπανιέρα με νερό και αφού θα με έβαζε με το ζόρι μέσα θα έριχνε και το μπιστολάκι για να με αποτελειώσει.. Σίγουρα έχει καεί η γούνα της με την παρουσία μου αλλά εγώ το ευχαριστιέμαι στο έπακρο...Καλά πως πίστευε ότι θα της έριχνε έστω και μια ματιά ο γέρος, αυτή είναι  δουλικό, τι σχέση θα μπορούσε να έχει ποτέ με αυτήν...

Αφού έφτιαξα το νερό, μπήκα μέσα και έκανα ένα απολαυστικό και ζεστό αφρόλουτρο, με μπόλικα έλεα για να μυρίζει η επιδερμίδα μου μοναδικά και να κάνουν τον γέρο να παίσει τ’ ανάσκελα… Βγήκα, τύλιξα τα μαλλιά μου με μια πετσέτα, όπως τύλιξα και το σώμα μου και αφού κοιτάχτηκα λίγο στο καθρέπτη να δω πώς είμαι, βγήκα έξω και κατά διαβολική σύμπτωση και πολύ βολικό για μένα, έπεσα πάνω στους δύο κυρίους που έφευγαν για την εταιρεία... Τους κοίταξα και τους δύο και μπορώ να πω ότι και οι δύο είχαν μείνει να με κοιτούν σαν χαμένοι… Για καλή μου τύχη η πετσέτα δεν ήταν και τόσο μακριά και φαινόντουσαν τα πόδια μου, που παρόλο που είχα κάποιες πληγές, παρέμεναν θελκτικά για τα μάτια του αντρικού κοινού…

- Ωχ χίλια συγνώμη, δεν σας πρόσεξα..., είπα απευθυνόμενη στον γέρο, αλλά κοιτούσα και αθώα και τον άλλο, τον οποίο τον παρατήρησα καλύτερα άλλα πάντα διακρητικά για να μην το καταλάβει ο γέρος.. Μπορεί την στιγμή που τον είδα με την φόρμα να με έκανε να αναριγήσω, τώρα όμως που τον είδα να φοράει ένα  μαύρο κουστούμι, τον κολάκευε τόσο μα τόσο πολύ σε σημείο να με κάνει να θέλω να το κάνω κομμάτια και να απολαύσω αυτό το υπέροχο κορμί που κρύβετε κάτω απο αυτήν την απαίσια πανοπλία που σε παρασύρει σε άγρια μονοπάτια... Γαμώτο πως θα συγκεντρωθώ? Όχι μου λέτε , πως?

- Δεν πειράζει, μόλις φεύγαμε…, είπε ο γέρος προσπαθώντας να συνέλθει από το σοκ που του είχαν προκαλέσει τα γυμνά μου πόδια…

- Καλή δουλειά σας εύχομαι…

- Να σαι καλά, είπε και αφού μου χαμογέλασε, προχώρησε για να μην  κάνει καμία βιαστική κίνηση...Πέρασε και ο άλλος και αφού μου χαμογέλασε, ως ένδειξη ευγένειας, χωρίς να πει τίποτα άλλο, ακολούθησε τον μπάρμπα… Μμμμ.. καλά ξεκινήσαμε… Τον γέρο είχα στόχο, αλλά μου άρεσε και με ενθάρρυνε το γεγονός ότι και το μανάρι με κοιτούσε και του έπεφταν τα σάλια.. Δεν θα μπορούσε να πάει καλύτερα..

Μπήκα στο δωμάτιο με ένα χαμόγελο στα χείλη και τότε παρατήρησα το δωμάτιο μου για πρώτη φορά… Ήταν όμορφο σε απαλά μπεζ χρώματα εκτός από το τοίχο πίσω από το κρεβάτι που ήταν κάπως πιο σκούρος και έτσι έκανε την αντίθεση με τους άλλους τοίχους δίνοντας μια απόλυτη αρμονία μαζί με τα φώτα που ανέδυαν η λάμπα πάνω στο ξύλινο κομοδίνο και από τον περίτεχνο πολύφωτο.. Το κρεβάτι ήταν διπλό σιδερένιο σε γήινα χρώματα να το στολίζουν  σε συνδυασμό με το άσπρο, που είναι ένα ουδέτερο χρώμα.. Μμμ, σηδερένιο... αυτό με εξίταρε μπορώ να πω πάρα πολύ... Να έχω τον πιτσιρίκο εδώ δεμένο και να τον βασανίζω όπως μόνο εγώ ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να θέλω ως γυναίκα... Όσο για τον γέρο,  δεν το συζητώ το κλασικό και πολύ του είναι μην μου μείνει κιόλας πριν εξασφαλίσω το μέλλον μου... Δίπλα στο κρεβάτι υπήρχε ένα μικρό καθησματάκι και αυτό στα ίδια χρώματα, ενώ οι κουρτίνες που έπεφταν προς τα κάτω μπροστά από τα παράθυρα ήταν άσπρες και αυτές, συμπληρώνοντας και δίνοντας στο δωμάτιο μια απόλυτη αρμονία στον χώρο …


Πάνω στο κρεβάτι υπήρχε ένα ζευγάρι  άσπρα εσώρουχα, ένα  Τζιν παντελόνι και ένα κόκκινο μπλουζάκι… Απορώ που τα βρήκε αυτή η γριέτζο τα ρούχα… Σύντομα θα μάθαινα.. Αφού τα φόρεσα, ξαναπήγα στο μπάνιο, βρήκα μια χτένα και ένα πιστολάκι και αφού στέγνωσα τα μαλλιά μου, αποφάσισα να κατέβω κάτω να δω και τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού…

Κατέβηκα κάτω στο σαλόνι  και τότε παρατήρησα ότι η σκάλα είχε περίτεχνα σχέδια που την στόλιζαν δίνοντας της μια ιδιαίτερη ομορφιά… Απέναντί ακριβώς υπήρχε ένα καθρέπτης ενώ από την άλλη μεριά υπήρχαν μικροί και διακριτικοί πίνακες… Μόλις κατέβαινες στις σκάλες, από δίπλα υπήρχε ένα μίνι μπαρ με κάθε λογής ποτών που θα ήθελες να πιεις… Ο πάνω όροφος στερεωνόταν με το κάτω με πέτρινες κολώνες, πηγαίνοντας μας σε μια άλλη εποχή, όπου το κλασσικό και η πέτρα ήταν στο προσκήνιο...

Οι καναπέδες ήταν μεγάλοι στο χρώμα του καφέ με μεγάλα καφέ μαξιλάρια του ίδιου χρώματος… Ανάμεσα  από τους καναπέδες υπήρχαν δυο ξύλινα τραπεζάκια… Απέναντι από τους καναπέδες υπήρχαν δυο μαύρα, δερμάτινα καθίσματα ενώ ενδιάμεσα τους υπήρχε ένα μεσαίου μεγέθους τραπεζάκι γυάλινο, αρκετά απλό χωρίς να βαραίνει έτσι την όλη διακόσμηση… Στην γωνία υπήρχε ένα ξύλινο γραφείο στο καφέ το σκούρο, ενώ γύρω γύρω από αυτό υπήρχαν διάφορα διακοσμητικά… Αλλά αυτό που ήταν πιο εντυπωσιακό ήταν το τζάκι που δέσποζε ανάμεσα σε δύο χρυσές κολώνες, ενώ από πάνω υπήρχε ένας μεγάλος, κυκλικός καθρέπτης… Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα με δύο χρωμάτων κουρτίνες, του άσπρου και του καφέ προς το χρυσό… Δεξιά και αριστερά  από τις κολώνες συμπλήρωναν την διακόσμηση και έδιναν έναν ζεστό τόνο μέσα στο σπίτι τα δύο φωτιστικά που ήταν κρεμασμένα πάνω στους τοίχους.

Ανέβηκα δύο σκαλάκια από την άλλη μεριά που με οδηγούσαν στην τραπεζαρία.. Ένα μεγάλο μαύρο τραπέζι με ένα ιδιαίτερο σχέδιο για πόδια να είναι περικυκλωμένο, από μαύρες, δερμάτινες καρέκλες… Το μαύρο χρώμα που κυριαρχούσε στην μέση ταίριαζε απόλυτα με τον υπόλοιπο χώρο που τα χρώματα του ήταν προς το καφέ.

Βγήκα από την τραπεζαρία, πήγα πιο πέρα και άνοιξα την πόρτα... Μια κουζίνα που δεν θύμιζε σε τίποτα το νεοκλασικό σπίτι... Μοντέρνα έπιπλα και στο χρώμα του λευκού, σου έδινε την εντύπωση πως πήδηξες ξανά στην δική σου εποχή… Ντουλάπια άσπρα πάνω και κάτω υπήρχαν παντού σχεδόν... Δίπλα τους ακριβώς υπήρχε ο φούρνος και πιο δίπλα ένα τεράστιο ψυγείο... Στην μέση ακριβώς υπήρχε ένα μεγάλο γυάλινο τραπέζι και στη μέση του τραπεζιού δέσποζαν μεγάλα μωβ λουλούδια, που έδιναν μια γλυκιά μυρωδιά στην ατμόσφαιρα.

Καθώς πήγα να φύγω, έπεσα πάνω στην γριέτζο και βάζοντας το ευγενικό μου χαμόγελο, απομακρύνθηκα για να την κοιτάξω.

- Είσαι καλά, κοπέλα μου?..., είπε κυνικά η γριά…

- Ναι καλά, είμαι και σας ευχαριστώ πολύ για όλα…

- Τα ρούχα είναι εντάξει?

- Ναι μια χαρά, αλήθεια αν δεν γίνομαι αδιάκριτη που τα βρήκατε..?

- Κάτω έχουμε μια γκαρνταρόπα, αν τυχόν έχουμε κάποιον φιλοξενούμενο, φροντίζουμε πάντα να την ανανεώνουμε.

- Μάλιστα κατάλαβα.

- Θα ήθελες να σου φτιάξω κάτι, να σε βοηθήσω κάπου?..., είπε προσπαθώντας να είναι ευγενική.

- Όχι, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο, πάω να ξαπλώσω.

- Όπως επιθυμείς, είπε και έφυγε... Βγήκα από την κουζίνα και πήγα κατευθείαν στο δωμάτιο μου… Η αλήθεια ήταν ότι ένιωθα εξαντλημένη και το σπίτι είναι τεράστιο για να το γυρίσω όλο αυτή την στιγμή... Έχω μέρες άλλωστε μπροστά μου για να το εξερευνήσω.

Δύο μήνες μετά…

Δύο μήνες και κάτι έχουν περάσει από την ημέρα που μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο μου «Πώς να ρίξετε σίγουρα και αποτελεσματικά τον Καρλάιλ Κάλλεν»... Αν και πάντα πετύχαινα αυτό που ήθελα και είχα σιγουριά στον εαυτό μου, αυτή την φορά ξεπέρασα και εμένα την ίδια… Βρισκόμουν πριν το μεγάλο φινάλε του σχεδίου μου και εδώ και δυο μήνες βιώνω την απόλυτη επιτυχία και ευτυχία.

Στο σπίτι του Καρλάιλ έμεινα περίπου για τρεις εβδομάδες… Στην ουσία είχα αναρρώσει  πολύ νωρίτερα, αλλά ο γέρος επέμενε να μείνω βρίσκοντας κάθε δυνατή  δικαιολογία για να με κρατήσει εκεί… Φυσικά εγώ αν και το έπαιζα ηθική, ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να μείνω άλλο εκεί, εκείνος όμως με ήθελε εκεί και έτσι δεν μπορούσα παρά να το δεχτώ, δεν ήθελα άλλωστε να τον προσβάλλω.

Με τον γέρο πια μιλούσαμε στον ενικό και είχαμε ανταλλάξει ουκο λίγα φιλιά… Βλέπετε η σχέση μας είχε προχωρήσει αλλά σεξ δεν είχαμε κάνει και μέχρι να πετύχω τον στόχο μου δεν θα είχε… Φυσικά φρόντιζα να κάνω αισθητή την παρουσία μου με διάφορα προκλητικά φορέματα, που έκανε το μάτι του παππού να ανοίγει διάπλατα.

Στον επαγγελματικό τομέα με είχε βοηθήσει αρκετά μέσω ενός γνωστού και είχε φροντίσει να ανεβάσει το κασέ μου στα ύψη... Δεν έκλεινα δουλειά, αν δεν πέρναγε πρώτα από την έγκριση του… Στα δικά του επαγγελματικά ταξίδια τον ακολουθούσα και έτσι είχα γυρίσει αρκετά μέρη μαζί του.

Τα υπόλοιπα πρόσωπα του σπιτιού και μιλώ για το υπηρετικό προσωπικό με είχε πάρει με καλό μάτι, άλλωστε ήμουν τόσο γλυκιά και ευγενική μαζί τους, που δεν μπορούσαν να έχουν διαφορετική γνώμη... Εκτός φυσικά της γριέντζος, η οποία προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να συγκρατήσει τα νεύρα της και να μην με διώξει με τις κλωτσιές από το σπίτι... Όσο για τον Έντουαρτ, το πρωί έφευγε, το βράδυ ερχόταν... Όταν συναντιόμασταν, λέγαμε απλά τα τυπικά και τίποτα άλλο, λες και υπήρχε κάποιος τοίχος ανάμεσα μας... Μάλλον η συμπάθεια που μου είχε δείξει την πρώτη μέρα, ήταν θέμα μόνο ευγένειας... Άσε που πιστεύω ότι δεν με συμπαθεί λόγω ότι τα έχω φτιάξει με τον γέρο… Θα τον κανονίσω αργότερα όμως και αυτόν… Είχα γνωρίσει και την Τάνια, δεν λέω καλό κορίτσι και όμορφο αλλά μπροστά μου δεν πιάνει μία... Άχαρη εντελώς  αλλά και τόσο μα τόσο ξενέρωτη... Απορώ τόσο όμορφο παιδί ,πως μπορεί να είναι μαζί της δεν βαριέται το σεξ ?

Σήμερα αποφάσισα να του κάνω έκπληξη στο γραφείο του... Πάντα του άρεσε όταν το έκανα αυτό… Σιγά μην το έκανα σε άλλες περιπτώσεις αλλά έχει χάρη που θέλω να πετύχω το στόχο μου… Ανέβηκα στον έκτο όροφο που ήταν το γραφείο του, αλλά η γραμματέας του δεν ήταν στην θέση της... Έτσι προχώρησα, βρίσκοντας ελεύθερο το πεδίο και εκεί που πήγα να χτυπήσω την πόρτα, άκουσα συνομιλίες από οικείες φωνές.

- Έντουαρτ τι συμβαίνει?..., τον ρώτησε ο γέρος.

- Καρλαιλ πρέπει να μιλήσουμε…, του απάντησε ο άλλος.

- Πες μου έγινε κάτι…?, είπε ανήσυχα ο γέρος.

- Ναι και αφορά την Μπέλλα.

Μόλις άκουσα το όνομα μου, πάγωσα, τι ήθελε να πει ο Έντουαρτ στον γέρο για μένα, λες να έχει μάθει κάτι για το παρελθόν μου?… Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά τόσο γρήγορα, αφού η αγωνία μου είχε χτυπήσει κόκκινο... Δεν είχα παρά να ακούσω και αν πάει να του πει κάτι που δεν πρέπει θα ορμήσω μέσα και ότι είναι να γίνει ας γίνει

Damned love …

Κεφάλαιο 2..Ξαφνικό εμπόδιο ...

Μπέλλα

Υπάρχουν πιο εύκολα πλάσματα πάνω στην γη από τους άντρες? Μπα δεν νομίζω. Ευκολόπιστα, υπάκουα και πολύ ευαίσθητα, κάτι σαν τα σκυλιά, ένα πράγμα … Δεν υπάρχει πιο εύκολος στόχος από έναν άντρα, χήρο  και μόνο πολλά χρόνια και με έναν γιο που βρίσκεται πολλά χιλιόμετρα μακριά …

Χθες το σχέδιο ήταν απλό και μεθοδικό .. Ο κύριος Κάλλεν, έπεσε στην παγίδα σαν ένα πεντάχρονο, μα είναι τόσο γλυκό κορόιδο, ο καημένος .. Του σερβίρεις την κοπέλα την πληγωμένη, την ευγενική, την αθώα και εκείνος απλά λιώνει σαν βούτυρο και η καρδιά του αρχίζει  να χτυπά τόσο δυνατά που νιώθει ότι θα βγει…

Χθες το απόγευμα, με την βοήθεια δύο φίλων μου, μετατράπηκα σε ένα υπέροχο θύμα, αφού όταν με είδα στο καθρέπτη δεν με αναγνώριζα ..Θυσίασα κάποια πράγματα από την μοναδική ομορφιά μου για τον κύριο Κάλλεν, αλλά άξιζε τον κόπο  ..

Τα χέρια μου μέσα σε λίγα λεπτά γέμισαν χτυπήματα και γρατζουνιές, όχι όμως τόσο βαθιές ώστε να μην μου αφήσουν σημάδια …Τα ρούχα μου σχίστηκαν σε συγκεκριμένα σημεία, ώστε να φανούν κάποια επίμαχα σημεία και να γίνουν αισθητά στο θύμα μας ..Το πιο επικίνδυνο από όλα όμως ήταν η σφαίρα, εδώ ήταν που τα έπαιζα όλα για όλα ..Ο φίλος μου πυροβόλησε ξυστά, δημιουργώντας μου μια πληγή έτσι ώστε να ολοκληρωθεί  όλη η μεταμφίεση … Δεν μπορώ να πω ότι δεν πονούσα, αλλά τι είναι λίγος πόνος μπροστά στην αμέτρητη περιουσία που με περιμένει? …

Ξέροντας ακριβώς την ώρα που φεύγει από την εταιρεία του, πήγαμε και κρυμμένοι για να μην μας δει κανείς, περιμέναμε να βγει … Μετά από λίγα λεπτά, το θύμα μου βγήκε από την εταιρεία, μπήκε στο μαύρο, υπερπολυτελέστατο  του αυτοκίνητο και ξεκίνησε για το σπίτι του … Τον ακολουθήσαμε, τον προσπεράσαμε και ο φίλος μου με άφησε για να ξεκινήσει μια και καλή το σχέδιο μου …. Άρχισα να τρέχω προς τα πίσω, περνώντας από μπροστά του και έπεσα κάτω, περιμένοντας τον να έρθει … Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο γλυκός μου, ήρθε δίπλα μου .. Τα πράγματα από εκεί και πέρα ήταν καθορισμένα .. Με πήγε στο νοσοκομείο, υπέμενα ότι μου έκαναν και το μόνο που περίμενα ήταν να ξημερώσει …

Σήμερα το πρωί, άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα να κοιμάται πάνω στην καρέκλα  και τότε κατάλαβα ότι το γλυκό μου θύμα  με έχει ερωτευτεί .. Ε δεν έχω παρά να τον βοηθήσω να βγάλει όλο του το απωθημένο και την ανάγκη του επάνω μου και εγώ απλά θα του φάω τα λεφτά, τόσο απλά τα πράγματα …

Έκλεισα ξανά τα μάτια μου και περίμενα μέχρι να ξυπνήσει … Τον ένιωσα να κινείται πάνω στην καρέκλα του και άκουσα τον αναστεναγμό του .. Ήταν ξύπνιος, μετά από λίγο άνοιξα και εγώ τα μάτια και σαν καλή ηθοποιός έπαιξα την αθώα, την ανήξερη και πονεμένη κοπέλα …. ‘Όταν μου πρότεινε να πάω σπίτι του, ε απλά δεν μπορούσα να πω όχι σε μια τόσο γενναιόδωρη προσφορά, άλλωστε αυτός ήταν ο σκοπός μου από την αρχή…

Μόλις με πήγε στο σπίτι του και σταματήσαμε ακριβώς απέξω, ένα μεγάλο  σπίτι, που ήταν σαν παλάτι, απλωνόταν μπροστά μου  …Δεν πίστευα στα μάτια μου, η αλήθεια ήταν το είχα δει μόνο σε φωτογραφίες .. Άλλο όμως  να το βλέπεις από φωτογραφίες και άλλο από κοντά, υπήρχε μια στοιχειώδης διαφορά ..Βγήκε πρώτος και έπειτα, ήρθε και μου άνοιξε την πόρτα για να βγω κι εγώ.. Ένα ακόμα προσόν του, ευγενικός .. Τελικά έχω κάνει πολύ καλή επιλογή, εκτός από χρυσωρυχείο είναι και πολύ καλό το θύμα μου .. Πόσο εύκολα θα του τα πάρω,δεν το συζητάω, είναι απλά θέμα χρόνου …

- Λοιπόν Μπέλλα , πως σου φαίνεται το σπίτι?

- Εκπληκτικό, είσαι πολύ τυχερός που έχεις ένα τέτοιο σπίτι, είπα εννοώντας όμως ότι σε λίγο καιρό θα είμαι και εγώ πολλή τυχερή, αφού θα μείνω εδώ …

- Σε ευχαριστώ, αλλά τι να το κάνεις μόνος μου μένω …Μην φοβάσαι γλυκέ μου σε λίγο καιρό θα μένουμε μαζί …

- Σε όλο αυτό το σπίτι μόνος σας ..?, είπα με ένα δήθεν παράπονο  και τόνο συμπαράστασης …

- Να βλέπεις ο γιος μου λείπει .., είπε και έδειχνε να του λείπει .. Αχ καλέ μου, μόλις μπω εγώ θα τα ξεχάσεις όλα ..

- Έχετε γιο ?, ρώτησα δήθεν ανήξερα …

- Ναι, σπουδάζει τώρα στο εξωτερικό…, και εκεί θα μείνει, συμπλήρωσα εγώ από μέσα μου .. Δεν θα αφήσω κανέναν να μου χαλάσει τα σχέδια, ούτε καν τον γιο του…

- Σημαίνει ότι είναι προκομμένο παιδί και εσύ σωστός πατέρας ..

- Α σε ευχαριστώ πολύ, είπε με μια γλυκύτητα στην φωνή του και ένα τόνο υπερηφάνειας .. Α είναι και περήφανος ο γέρος , εξαιρετικά τα κάναμε τα λεφτά μας .. Πρέπει μέσα σε λίγο καιρό να νιώθει περήφανος για την κατάκτηση του, που δεν θα είναι άλλη από εμένα, φυσικά …

- Τίποτα, πάμε μέσα γιατί δεν νιώθω και πολύ άνετα, βλέπεις τα ρούχα μου, του είπα και έκανα κίνηση για να του δείξω τι φορούσα .. Το μάτι του σταμάτησε στα πόδια μου, που ήταν ακάλυπτα .. Φυσικά το παρατήρησα, δεν είμαι χαζή .. Το θύμα μας έχει καιρό να πάει με γυναίκα,  και του έπεφταν τα σιρόπια… Ε δεν θα το στερήσουμε, λιγάκι υπομονή και θα τον κάνω εγώ να πετάει στα σύννεφα ..

- Ναι ναι, πάμε να ξεκουραστείς και εγώ πρέπει να πάω και στην εταιρεία …, είπε με μια γλυκύτητα …

- Σίγουρα, δεν ενοχλώ; Θα μπορούσα να πάω κάπου αλλού, είπα για να τον δοκιμάσω …

- Μην το συζητάς, είπαμε θα μείνεις εδώ …, είπε χωρίς να δέχεται αντίρρηση .. Ε δεν μπορώ να του χαλάσω το χατίρι, θα ήταν μεγάλη προσβολή …

- Ε τότε πάμε,  είπα κατεβάζοντας το κεφάλι μου, ως δείγμα ευγένειας .. Με την άκρη του ματιού μου, είδα την έκφραση του, του άρεσε που είμαι ευγενική και γλυκιά, με θέλει ...Χα κύριε Κάλλεν πιάστηκες στην φάκα …

- Άντε πάμε, είπε και προχωρήσαμε ...;Άνοιξε την πόρτα  και μπήκαμε μέσα  … Ένα νεοκλασικό σπίτι απλωνόταν μπροστά μου, κόβοντας μου την λαλιά .. Σίγουρα, θα καλοπεράσω εδώ μέσα, αλλά θα κάνω και τις απαραίτητες αλλαγές, όταν θα έρθει η ώρα ..

Την  στιγμή  που μπήκαμε, μια κυρία γύρω στα 50 έκανε την εμφάνιση της .. Ήταν ευπρεπώς ντυμένη, αλλά όχι τόσο καλοντυμένα …

- Κύριε ήρθατε?, λείπατε όλο το βράδυ ,είσαστε καλά?, είπε με μια αγωνία στην φωνή της .. Πρέπει να ήταν η υπεύθυνη στο σπίτι και αρκετά τσιμπημένη με το θύμα μας … Ήταν   τόσο εύκολο να το διακρίνεις από τον τρόπο που τον κοιτά .. Τι κρίμα, κυριούλα μου, που αλλά μόλις έχασες την ευκαιρία σου, είπα γελώντας από μέσα μου και μόνο στην εξέλιξη όλου αυτού του σχεδίου ..

- Ναι καλά είμαι Έλενα μου, απλά  κάτι έγινε και βοήθησα την κοπέλα, είπε και μου χαμογέλασε .. Του χαμογέλασα και εγώ, με έναν ντροπαλό τρόπο... ήμουν τόσο καλή ηθοποιός που ήμουν σίγουρη ότι αυτήν την στιγμή τα μάγουλά μου θα πρέπει να είχαν πάρει ένα ροδαλό χρώμα ..

- Χαίρομαι που είσαστε καλά .., εσείς δεσποινίς μου, είστε καλά ..?, ρώτησε με ευγένεια η κυριούλα ..

- Ναι μια χαρά, σας ευχαριστώ πολύ, είπα ευγενικά .. Προς το παρόν έπρεπε να δείχνω το καλό μου πρόσωπο .. Μετά τον γάμο, θα σας κανονίσω όλους εδώ μέσα ..

- Έλενα, η Μπέλλα θα μείνει για λίγες μέρες μαζί μας, μέχρι να αναρρώσει, είπε και στην φωνή του καταλάβαινες πόσο χαρούμενος ήταν για αυτό …

- Με μεγάλη μας χαρά …, είπε η κυριούλα και από την έκφραση της καταλάβαινε κανείς ότι δεν το χαιρόταν καθόλου .. Ήμουν σίγουρη ότι πάνω μου έβλεπε την λέξη «ΚΊΝΔΥΝΟΣ»

- Όσο θα λείπω, θέλω να την φροντίσετε όσο περισσότερο μπορείτε ..

- Δεν θέλω να σας βάζω σε κόπο, μπορώ και μόνη μου, μην ταλαιπωρούμε την κυρία Έλενα, είπα με ένα ευγενικό τρόπο και αμέσως η κυριούλα απέναντι μου τσιτώθηκε, ενώ ο γέρος απλά αρχίζει και νιώθει περήφανος για την κατάκτησή του ..

- Μην το συζητάς, είσαι φιλοξενούμενη μας …, είπε

- Μην φοβάστε Κύριε Κάλλεν, εγώ είμαι εδώ, είπε χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι άλλο .. Στην ουσία το μόνο που ήθελε, ήταν να με διώξει με τις κλοτσιές από το σπίτι …

- Έλα να σε πάω στο δωμάτιο σου, είπε και μου έτεινε να τον ακολουθήσω ..

Ανεβήκαμε τις σκάλες και στην δεύτερη πόρτα δεξιά, σταματήσαμε και μπήκαμε μέσα .. Ένα μεγάλο δωμάτιο με όλες τι ανέσεις υπήρχε μπροστά μου …

- Σου αρέσει ..?

- Και το συζητάτε, είναι υπέροχο το δωμάτιο, σας ευχαριστώ πολύ .., είπα και ένιωθα σιγά σιγά  να μπαίνω εκεί όπου ανήκω , στην μεγάλη ζωή …

- Χαίρομαι που σου αρέσει, έλα να σου δείξω και τους άλλου χώρους και έπειτα να σε αφήσω να ξεκουραστείς …

- Όπως επιθυμείτε .., είπα και μόλις βγήκαμε έξω από το δωμάτιο, ένας κεραυνός ήρθε να με χτυπήσει..

 Ένας άντρας γύρω στα 30 το πολύ … Ψηλός, με καταπράσινα μάτια, μαλλιά στο χρώμα του καστανοχάλκινου, να πετάγονται από εδώ και από εκεί και αυτό δεν ήταν τίποτα .. Φορούσε μια μαύρη φόρμα, από πάνω ένα τζάκετ   με κατεβασμένο το φερμουάρ.. Από μέσα φαινόταν το άσπρο μπλουζάκι, που εκτός που ήταν στενό και τόνιζε το σμιλευμένο σώμα του, ήταν και ο ιδρώτας που έτρεχε από πάνω του κάνοντας όλο το θέαμα τόσο σέξι και καυτό ..Ένιωσα να παίρνω ολόκληρη φωτιά, πόσο θα ήθελα να ήμουν μαζί του στο κρεβάτι , είμαι σίγουρη ότι θα έκανε καταπληκτικό σεξ …

- Έντουαρτ ..?, είπε ο Καρλάιλ με μια χαρά …

- Καρλάιλ, που χάθηκες όλο το βράδυ …?τον ρώτησε ανήσυχος με πραγματικό ενδιαφέρον?

- Κάτι μου έτυχε, εσύ που ήσουν ?

- Είχα πάει για τρέξιμο και τώρα θα πάω στην εταιρεία …

- Και εγώ τώρα θα ετοιμαστώ,  θα πάμε μαζί …?

- Με μεγάλη μου χαρά, είπε και του χαμογέλασε .. Πόσο όμορφος παίζει να είναι … Θεέ μου αν τον έχω αυτόν μες στην μέση, πώς θα λειτουργήσω σωστά? .. Αυτός ο άντρας μόνο την καταστροφή μπορεί να φέρει …

- Α δεν σας σύστησα, μεγάλη μου παράλειψη, από εδώ η Ιζαμπέλλα Σουάν, θα μείνει για λίγο διάστημα μαζί μας.., Μπέλλα από εδώ Έντουαρτ Μέισεν... Ο Έντουαρτ εκτός από καλός μου συνεργάτης είναι και σαν δεύτερος γιος μου, είπε περήφανα …

- Χαίρω πολύ, είπε και έτεινε το χέρι του προς εμένα ..

- Και εγώ, είπα και του έτεινα και το δικό μου.. Μόλις τον ακούμπησα, ένας ηλεκτρισμός με διαπέρασε, κάνοντας το κορμί μου να αναριγήσει…

- Είσαστε καλά δεσποινίς μου ..?, ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον... είμαι σίγουρη ότι έπεσε της αντίληψης του , πώς ένιωσα στο άγγιγμα του , αλλά το έπαιξε αδιάφορος .. Καλά αυτός δεν ένιωσε τίποτα ??

- Ναι τώρα είμαι καλά, απλά είχα ένα ατύχημα και ο κύριος Κάλλεν με βοήθησε …, είπα και στράφηκα προς το θύμα μου ..

- Πιστεύω να είναι τώρα όλα καλά …? είπε και για λίγο έμεινα να χαζεύω αυτά τα σαρκώδη χείλη που καθώς κινιόντουσαν με έκαναν να χάνω το μυαλό μου... Με έκαναν ανίκανη να κάνω μια λογική σκέψη εκτός από αυτή του να τα αρπάξω και να τα φιλώ, μέχρι να μου κοπεί η ανάσα ...

- Ναι, τώρα είναι όλα μια χαρά .. ,είπα αυτόματα λίγο αποπροσανατολισμένα... Σύνελθε Μπέλλα πρέπει να συγκεντρωθείς... Ο γέρος είναι το θύμα όχι ο κούκλος που έχεις μπροστά σου...  Που ξέρεις ίσως με τον καιρό να τον φάω και αυτόν... Πρώτα ο γέρος,  πρώτα ο γέρος... Τόνιζα ξανά και ξανά στον εαυτό μου για να μην παρασυρθεί.

- Χαίρομαι, κάτι μου θυμίζετε όμως ..? ,είπε και αμέσως προσγειώθηκα στην πραγματικότητα

- Τι σας θυμίζω, είπα και μπορώ να πω ότι τρόμαξα, λες να ξέρει τίποτα για το παρελθόν μου…?

- Μοντέλο δεν είσαστε ..?, είπε και ένιωσα μια να ανακούφιση

- Ναι, με ξέρετε ?

- Σας έχω δει σε κάτι γυναικεία περιοδικά …, είπε  και για κάποια στιγμή ανατρίχιασα, μωρέ λες να είναι? Όχι δεν νομίζω, κρίμα θα είναι, είναι τόσο όμορφος και σέξι ..

- Έντουαρτ από πότε διαβάζεις εσύ γυναικεία περιοδικά ?, ρώτησε ο Καρλάιλ ξαφνιασμένος

- Δεν διαβάζω εγώ, καλέ είπαμε ,είπε κοροϊδευτικά στριφογυρίζοντας τα μάτια του πριν συνεχίσει ..Η Τάνια τα διαβάζει και έπεσε τυχαία το μάτι μου σε ένα από αυτά που είχε την Μπέλλα εξώφυλλο ..Μόλις το είπε από την μία ένιωσα μια ανακούφιση και από την άλλη ένιωσα ένα περίεργο σφίξιμο, δεν μου άρεσε που υπήρχε άλλη να τον χαίρεται ..

- Α έλεγα και εγώ .. ,είπε ο Καρλάιλ ξεφυσώντας με ανακούφιση

- Ε είπαμε Καρλάιλ, είπε κάπως θιγμένα και αμέσως άλλαξε κουβέντα... Λοιπόν εγώ πάω να ετοιμαστώ και θα τα πούμε, χάρηκα για την γνωριμία…

- Και εγώ, είπα και άρχισε να ξεμακραίνει προχωρώντας στον διάδρομο... Περίμενα μέχρι να αφήσει αρκετή απόσταση από μας και μόλις έστριψε στον διάδρομο, γύρισα  και πάλι την ματιά μου προς τον Καρλάιλ..

- Αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, ποιος είναι αυτός? Μένει μαζί σας  ?

- Δεν γίνεσαι καθόλου αδιάκριτη, πριν χρόνια έχασε τους γονείς του και τον πήρα υπό την κηδεμονία μου, τον έχω σαν δεύτερο γιο μου .. Σε λίγο καιρό, όμως θα μου φύγει και αυτός, θα παντρευτεί την Τάνια Ντενάλι ..? ,με ενημέρωσε ο γέρος και πάγωσα.

- Της γνωστής οικογενείας ? ρώτησα σχεδόν ξέπνοα ενώ προσπάθησα πολύ σκληρά να κρύψω τον πόνο που διαπέρασε το στήθος μου κάνοντας με να χάσω την ανάσα μου.

- Ναι, της γνωστής οικογενείας .., επιβεβαίωσε.

- Και πως και δεν μένουν μαζί ..Συγγνώμη αν γίνομαι αδιάκριτη και ρωτώ πολύ προσωπικές ερωτήσεις .. Προσπάθησα να του θολώσω φυσικά τα νερά ώστε να μην καταλάβει το πραγματικό μου ενδιαφέρον για εκείνον...

- Όχι μην φοβάσαι, εύλογη είναι η ερώτηση σου .. Η οικογένεια της Τάνιας είναι πολύ συντηρητική και δεν της επιτρέπουν να μείνουν μαζί μέχρι να παντρευτούν..

- Και ο Έντουαρτ γιατί δεν μένει μόνος του?

- Εγώ του το ζήτησα, ήθελα να έχω όλα τα παιδιά μου

- Α κατάλαβα  .., είπα ενώ εκείνος κοίταξε το ρολόι του

- Μπέλλα πρέπει να ετοιμαστώ να φύγω, αν θες μπορείς να κάνεις ξενάγηση μόνη σου στο σπίτι ή πες στην Έλενα να σου δείξει τα κατατόπια…

- Μην φοβάστε, θα τα καταφέρω, πηγαίνετε εσείς στην εταιρεία σας, εγώ θα ξεκουραστώ λιγάκι .. ,του είπα με το πιο καυτό μου χαμόγελο και αμέσως ο γέρος τσίμπησε και πετάρισε τα βλέφαρα του σαστισμένα

- Όπως επιθυμείς και ότι θέλεις, ζήτα το από την Έλενα ..Θα ήθελα πολύ να μείνω μαζί σου και να σε ξεναγήσω , αλλά η δουλειά δυστυχώς με καλεί..., είπε με ένα παράπονο ... Καλά έχει πέσει κανονικά στα δίχτυα μου, απλά δεν το έχει καταλάβει ακόμα ...

- Σίγουρα θα χρειαστώ κάποια ρούχα, θα μπορούσε να πάει κάποιος να πάρει κάποια ρούχα από το σπίτι μου …?

- Ναι μην φοβάσαι θα το φροντίσω, ξεκουράσου λιγάκι και θα πούμε το απογευματάκι …

- Καλή δουλειά σας εύχομαι και σας ευχαριστώ πολύ για όλα .., είπα με το πιο αθώο μου βλέμμα, έτσι ώστε να τον λυγίσω με την ευγένεια μου

- Καλά, καλά, θα τα πούμε, είπε και αυτόματα, προσπαθώντας να αποφύγει την έλξη που του προκαλούσα και πήγε  κάτω,  όπου πρέπει να ήταν το δωμάτιο του .. Μπήκα και εγώ στο δικό μου …

Έπεσα πάνω στο κρεβάτι , από την μία  ήμουν χαρούμενη που έχω πετύχει το μεγαλύτερο μέρος του σχεδίου μου, από την άλλη όμως η εμφάνιση αυτού του άντρα με αναστάτωσε ..Η ομορφιά του, η ευγένεια του και το σεξαπίλ του με τρέλαναν στο λεπτό .. Πολύ φοβάμαι ότι με αυτόν τον άνθρωπο μέσα στην μέση, θα αποπροσανατολίζομαι.. Όχι αυτό δεν πρέπει να γίνει, θα κερδίσω τον γέρο με το έτσι θέλω και κανένας δεν θα μπει  εμπόδιο …