Μπέλλα

Αφού χαιρετήσαμε τον μικρό , ο οποίος ήταν τόσο χαρούμενος που ήμασταν και οι δύο εκεί , βγήκαμε προς τα έξω .. Φαίνεται ο μικρός να είχε αδυναμία στον Έντουαρτ.. Καθώς προχωρούσαμε στον διάδρομο , ο Έντουαρτ είχε σκυμμένο το κεφάλι και δεν μιλούσε.... Όταν πια βγήκαμε  έξω , καθίσαμε σε ένα παγκάκι πιο πέρα από τον νοσοκομείο , δίπλα δίπλα , τα σώματα μας ακουμπούσαν .. Ακόμα και με τα ρούχα ένιωθα μια ιδιαίτερη έξη για αυτόν τον άνθρωπο..

- λοιπόν ακούω , τι έχεις να μου πεις ?

- καλύτερα κάνε μου ερωτήσεις 

- ωραία τότε , πώς κατάφερες να μπεις στο νοσοκομείο , αφού δεν επιτρέπεται ..

- δωροδόκησα για να καταφέρω να μπω ..

- και γιατί δεν ερχόσουν το πρωί για να μην χρειαστεί να έρθεις βράδυ και να δώσεις και λεφτά ?

- για να σε αποφύγω ..

- και γιατί αυτό ?

- γιατί , γιατί ..

- ναι ?

- Μπέλλα δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω όλο αυτό ...

- τι εννοείς ?

- πριν χρόνια έχασα ένα πολύ δικό μου άνθρωπο και από τότε έχω κλειστεί στον εαυτό μου ..

- τόσο σημαντικό πρόσωπο ήταν αυτό που σε έκανε να κλειστείς ?

- ήταν αλλά δεν έχει σημασία , απλά μου είναι δύσκολο να ξεμπερδέψω τα συναισθήματα μου 

- και το φιλί που δώσαμε τις προάλλες , δεν σήμαινε τίποτα για σένα αυτό ?

- αυτό είναι το πρόβλημα , Μπέλλα , σήμαινε και πολλά μάλιστα ..

- ε τότε ? δεν καταλαβαίνω ..

- ασ΄το δεν μπορείς να καταλάβεις ..

- αν δεν μου εξηγήσεις πώς θα καταλάβω ..?

- δεν είμαι ακόμα έτοιμος να σου εξηγήσω .. 

- μάλιστα ..

- κοίτα Μπέλλα από την πρώτη στιγμή που σε είδα στο βιβλιοπωλείο , ένιωσα κάτι το ιδιαίτερο , είναι κάτι σαν να με τραβάει κοντά σου , κάτι σαν μαγνήτης , απλά δεν ξέρω αν είμαι ακόμα έτοιμος να παραδοθώ στα συναισθήματα μου.. είπε ενώ ξεροκατάπιε και κοιτούσε κάτω.. Τον έχει επηρεάσει τόσο πολύ το παρελθόν που δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά  .. Με θέλει αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμος ..

- πρέπει να φύγω σιγά σιγά , είπα καθώς δεν ήξερα τι να πω ..

- θέλεις να σε πάω εγώ ?, είπε διστακτικά ..

- αν δεν σου κάνει κόπο ..

- κανένας κόπος , είπε αυτόματα και ένα γλυκό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του.. 

- ωραία λοιπόν ας πάμε γιατί είναι και αργά .., είπα και σηκώθηκα από το παγκάκι ..

- ναι πάμε , είπε και σηκώθηκε και αυτός όρθιος και ξεκίνησε και εγώ τον ακολούθησα .. 

Φτάσαμε μπροστά από ένα Volvo ασημί από όσο μπορούσα να διακρίνω .. Μου άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού , εγώ χαμογελώντας μπήκα μέσα και έπειτα μπήκε και εκείνος και ξεκινήσαμε .. Κατά την διάρκεια της διαδρομής δεν μιλούσαμε , υπήρχε κάποια αμηχανία μεταξύ μας ..

- Μπέλλα θέλω να σου ζητήσω συγνώμη ..

- για ποιο πράγμα ?

- να που σε απέφευγα εδώ και δυο μέρες , το ξέρω είμαι δειλός , αλλά αυτό με ξεπερνάει .. 

- εντάξει δεν έγινε και τίποτα .. , είπα αλλά στην ουσία με πείραζε , είχα πειραχτεί αλλά προς το παρόν δεν μπορούσα να κάνω τίποτα .. Καθώς οδηγούσε , ξαφνικά το αυτοκίνητο άρχισε να πηγαίνει πιο αργά ..


- δεν γίνεται αυτό , είπε νευριασμένα ..


- τι έγινε Έντουαρτ ?


- έχει πρόβλημα το αυτοκίνητο ..


- πλάκα μου κάνεις ?


- καθόλου , είπε και ξαφνικά σταματήσαμε και ο Έντουαρτ χτύπησε το χέρι του πάνω στο τιμόνι 


- Έντουαρτ , τον κοίταξα σοκαρισμένη από αυτό που έγινε ..


- ηρέμησε Μπέλλα , θα βγω να δω τι γίνεται ..


- βενζίνη έχει ?


- ναι σήμερα έβαλα , είπε και χωρίς να πει τίποτα άλλο , βγήκε έξω από το αυτοκίνητο , άνοιξε το καπό και χάθηκε μέσα στο αυτοκίνητο .. 


Εγώ καθόμουν , προσπαθώντας να έχω θετικές σκέψεις , ότι θα φύγουμε από εδώ , αλλά οι ελπίδες μου άρχισαν να μειώνονται .. Ψιχάλες άρχισαν να εμφανίζονται πάνω στα τζάμια του αυτοκίνητου .. Όχι τι άλλο θα μας συμβεί .. Ο Έντουαρτ κατέβασε απότομα το καπό , κάνοντας έναν εκκωφαντικό ήχο .. Η βροχή γινόταν όλο και πιο δυνατή  και ο Έντουαρτ πήγαινε πάνω κάτω νευριασμένος , ενώ γινόταν μούσκεμα ..Τα ρούχα του είχαν κολλήσει πάνω του , διαγράφοντας το σώμα του , κάνοντας σε να θες να τον φας ολόκληρο .. Τα μαλλιά του είχαν πέσει στο πρόσωπο του , και παρόλο που ήταν νευριασμένος του έδινε μια γλυκύτητα..Προχώρησε , άνοιξε την πόρτα  και κάθισε στο κάθισμα νευριασμένος .. Δεν του μιλούσα , γιατί μπορεί να ξεσπούσε τα νεύρα του πάνω μου ..


- τι κάνουμε τώρα ?, ρώτησε απεγνωσμένα , λες και ήξερα τι πρέπει να κάνουμε ..


- δεν ξέρω , τι να σου πω ?


- έχουμε κάποιες εναλλακτικές , ή θα μείνουμε στο αυτοκίνητο όλο το βράδυ , ή θα βγούμε έξω στην βροχή και θα κάνουμε ωτοστόπ ή θα αρχίσουμε να περπατάμε , πάντα μέσα στην βροχή και θα φτάσουμε κάποια στιγμή στα σπίτια μας ...


- το να βρούμε κάπου να μείνουμε για το βράδυ ?


- Μπέλλα μέσα στην ερημιά είμαστε , που να βρεις να μείνεις , ούτε πανδοχείο , ούτε σπίτι δεν υπάρχει εδώ..


-ωραία ας μείνουμε τότε εδώ , μήπως περάσει και κάποιος να μας βοηθήσει ..


- μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά , είπε ξεφυσώντας ..


- ωραία ας περιμένουμε ..


- Μπέλλα χίλια συγνώμη, δεν ήθελα ..


- δεν φταις εσύ Έντουαρτ , δεν το έκανες επίτηδες ..


- και πάλι συγνώμη , δεν ήθελα να σε μπλέξω σε όλη αυτή την κατάσταση ...


- έλα ηρέμησε , δες το σαν μια περιπέτεια ..


- πάντα όλα τόσο ψύχραιμα τα παίρνεις όλα?


- αν δεν έχεις άλλη λύση , οι γονείς μου , μου έχουν μάθει όλα να τα αντιμετωπίζω με ένα χαμόγελο ..


- ωραία συμβουλή ..


- ναι και πολλές φορές αποτελεσματική , εσένα οι δικοί σου , σου έχουν δώσει κάποια συμβουλή που έχεις κρατήσει  ?


- γονείς δεν είχα , τους έχασα όταν ήμουν πολύ μικρός ..


- λυπάμαι , δεν ήξερα ..


- δεν πειράζει σιγά , άλλωστε με μεγάλωσαν η θεία μου και η θείος μου και μου πρόσφεραν πολλή αγάπη .. 



- αυτό είναι καλό , είχες δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούσαν ..


- ναι όντως και μέσα στις χιλιάδες συμβουλές , μου είχαν δώσει και μία συμβουλή που την έχω φυλαγμένη ..


- και ποια είναι αυτή ? αν βέβαια επιτρέπεται ..


- ότι η μοναξιά δεν είναι καλό πράγμα , να φροντίζω πάντα να έχω δίπλα μου ανθρώπους που να με αγαπούν ..


- και την έχεις ακολουθήσει αυτή την συμβουλή ?


- για κάποιο διάστημα ναι αλλά τώρα πια όχι , αλλά την έχω πάντα φυλαγμένη μέσα μου ..


- ποιος είναι ο σκοπός να την έχεις φυλαγμένη , αν δεν την ακολουθείς ?


- οι συνθήκες σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα, αναγκαστικά  ..


- τίποτα δεν είναι αναγκαστικό , αν θες να την τηρήσεις αυτή την συμβουλή την τηρείς ,αν δεν θες δεν την τηρείς ..


- δηλαδή πιστεύεις  ότι εγώ δεν θέλω να την ακολουθήσω ?


- Δεν ξέρω την ζωή σου Έντουαρτ , δεν ξέρω τι σε έκανε να θες να απομακρυνθείς από όλους και να κλειστείς  στον εαυτό σου , αλλά η μοναξιά δεν είναι καλό πράγμα ...


- το ξέρω , αλλά την συνήθισα και κάποιες φορές χρειάζεται  να μείνεις μόνος ..


- για πόσο όμως ?


- έλα μου ντε για πόσο ?, είπε και βγήκε έξω και άρχισε να προχωρά .. Βγήκα και εγώ έξω και άρχισα να τον ακολουθώ ..


- Έντουαρτ που πας ?, φώναξα 


- Δεν ξέρω Μπέλλα , δεν ξέρω , είπε και συνέχισε να περπατά , αλλά εγώ συνέχισα να τον ακολουθώ ..


- θες να έρθω μαζί σου ?


- που Μπέλλα , που ?


- που πας ?


- δεν ξέρω που πάω ..


- ε εκεί θέλω να πάω .., είπα και τότε σταμάτησε να περπατά .. Γύρισε και με κοίταξε μέσα στα μάτια .. Προσπαθούσε κάτι να βρει,  αλλά τι ?Άρχισε να με πλησιάζει και όταν ήρθε κοντά μου , έβαλε τα χέρια του δεξιά και αριστερά από το πρόσωπό και με κοίταξε βαθιά στα μάτια .. Πλησίασε το πρόσωπό του  και τα χείλη μας ενώθηκαν σε ένα υγρό και γεμάτο απόγνωση φιλί ΄.. Θέλαμε ο ένας τον άλλον αλλά ήταν δύσκολο .. Το φιλί ΄γινόταν όλο και πιο βαθύ όλο και πιο μεθυστικό .. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκαν τα χείλη μας και τα χέρια  του έφυγαν από το πρόσωπό μου ..


- πάμε , είπε και με πήρε αγκαλιά και αρχίσαμε να προχωράμε μέσα στην βροχή ..


Δεν ήξερα που πηγαίναμε , δεν ήθελα να μάθω προς το παρόν αλλά τώρα το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι δίπλα του .. Μου άνοιξε την αγκαλιά του και το μόνο που ήθελα προς το παρόν ήταν να χωθώ μέσα στην αγκαλιά του και να μην έβγαινα ποτέ ..

Η ζωή μας ... ένα βιβλίο

9. Δυσκολίες ..

Μπέλλα

Σήμερα η ημέρα ήταν τόσο δύσκολη.. Σηκώθηκα από το κρεβάτι με έναν οικτρό πονοκέφαλο , αφού δεν είχα καταφέρει να κοιμηθώ καλά  , σκεφτόμενη ότι η ζωή μου από εδώ και πέρα θα αλλάξει ριζικά .. Ποτέ δεν φανταζόμουν όταν ήρθα εδώ ότι θα έμπαινα σε μια τέτοια διαδικασία , όπως αυτή με τον Άντονι .. Πάντα αγαπούσα τα παιδιά και ήθελα να κάνω μια οικογένεια , αλλά το να υιοθετήσω ένα παιδάκι δεν το φανταζόμουν με τίποτα …

Καθώς κατέβηκα κάτω για να φτιάξω ένα καφέ , χτύπησε η πόρτα .. Καλά ποιος ήταν πρωί πρωί ..Πλησίασα την πόρτα ..

-         Ποιος είναι ?

-         Μπέλλα ο Άντριου είμαι..μόλις το άκουσα άνοιξα κατευθείαν την πόρτα …Με τον Άντριου γνωριζόμασταν από παιδιά , ήταν πολύ καλός μου φίλος .. Κάποιο διάστημα κάτι πήγε να παίξει μεταξύ μας αλλά του το ξέκοψα , δεν μπορούσα να τον δω κάτι παραπάνω από φίλο , έτσι και αυτός τα έφτιαξε με την Τζειν .. Πριν από δυο χρόνια αρραβωνιάστηκαν και ήταν  πολύ ευτυχισμένοι , τουλάχιστον έτσι ήξερα

-         Άντριου , είπα και τον αγκάλιασα ..

-         Μου είπε να έρθω όσο πιο γρήγορα μπορούσα , ε ήρθα ..

-         Χαίρομαι έλα πέρασε .., είπα και έκανα χώρο για να περάσει ..

-         Δυσκολεύτηκες να το βρεις ?

-         Δεν θα σου πω ψέματα , που πήγες και το βρήκες , βρε Μπέλλα ?

-         Ε αφού εδώ με έφεραν δεν μπορούσα να αρνηθώ την πρόταση .. καφεδάκι ?

-         Δεν θα σου πω όχι .., είπα και πήγα να φτιάξω καφέ ..

-         Η Τζειν καλά ..?

-         Με την Τζειν χωρίσαμε .. , μόλις μου το είπε έμεινα με τον καφέ στο χέρι ..

-         Μα καλά πως ?τι έγινε ?

-         Κοίτα Μπέλλα εμείς οι δυο είχαμε καιρό να τα πούμε και λογικά δεν ξέρεις ότι η Τζειν έφυγε στο εξωτερικό για δουλειά ..

-         Έτσι απλά ?

-         Το συζητήσαμε και καταλάβαμε ότι το να πάει εκεί που της έκαναν πρόταση ήταν η καλύτερη απόφαση που θα μπορούσαμε να πάρουμε, άλλωστε τον τελευταίο καιρό δεν ήμασταν και τόσο καλά μεταξύ μας ..

-         Μάλιστα , τι να πω ..

-         Τίποτα μωρέ σιγά , εσύ και ο Τζεικ ?

-         Α και εμείς χωρίσαμε ..

-         Πλάκα μου κάνεις ?

-         Καθόλου ..

-         Μα καλά γιατί ?

-         Υπήρχε και τρίτο πρόσωπο στην σχέση μας και φυσικά όχι από την μεριά μου ..

-         Ο Τζεικ σε απάτησε ?με ρώτησε ενώ με κοιτούσε με έκπληξη στα μάτια , σαν να απορούσε ..

-         Ναι για κακή μου τύχη ίσως και για καλή , δεν ξέρω .. , είπε ενώ συνάμα ξαναθυμόμουν την  στιγμή όπους τους έπιασα στο κρεβάτι και ένιωσα ένα οξύ πόνο να με διαπερνά …

-         Τι να πω , εσύ χώρισες , εγώ χώρισα , την κάναμε και οι δύο από κούπες ..

-         Ναι είδες η ζωή πώς τα φέρνει   , είπα ενώ σέρβιρα τον καφέ ..

-         Να σαι καλά , στην υγειά σου , είπε και ήπιε μια γουλιά από τον καφέ ..

-         Να σαι καλά , είπα ενώ κάθισα απέναντι του

-         Υπέροχος καφές , είπε και μου χαμογέλασε γλυκά .. Κάθε φορά που το κάνει αυτό , ξέρω αυτόματα ότι μου λέει ψέματα .. Από μικρό που τον ξέρω , το ίδιο πράγμα , αλλά για κακή του τύχη έχει προδοθεί ..

-         Σε ευχαριστώ , μήπως θα ήθελες τίποτα άλλο ?

-         Όχι δεν χρειάζεται μου φτάνει ο καφές , είμαι καλυμμένος ..

-         Όπως νομίζεις ..

-         Πρώτα από όλα θα ήθελα να σε ρωτήσω , είσαι σίγουρη για το βήμα που πας να κάνεις ? θα είναι μια δύσκολη μάχη , το καταλαβαίνεις αυτό , έτσι ?

-         Το καταλαβαίνω απόλυτα , και είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό το βήμα ..

-         Όπως καταλαβαίνεις , όπως μου το περιέγραψες στο τηλέφωνο , έχει έναν πατριό όπου το κακοποιεί και μια μητέρα που την κάνει ότι θέλει , σωστά ?

-         Σωστά , θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι αυτό το παιδί έχει ψυχολογικά τραύματα , εκτός από σωματικά , αφού είδε τον πατέρα του να αυτοκτονεί ..

-         Με κοροϊδεύεις έτσι ?

-         Καθόλου , αυτό το παιδί έχει περάσει πολλά και περνάει πολλά , γιατί νομίζει ότι θέλω να κάνω ένα τέτοιο μεγάλο βήμα και να πάω το παιδί μαζί μου ..

-         Μάλιστα , αυτοί δουλεύουν ?

-         Ναι , βασικά η μητέρα

-         Α μάλιστα , η στάση της μητέρας ..?

-         Είναι μια άβουλη γυναίκα Άντριου , τίποτα παραπάνω ..

-         Κοίτα εμείς θα κάνουμε ειδικές εξετάσεις για να γίνει πιστοποίηση ότι το παιδί κακοποιήθηκε , αλλά ακόμα και αν εξακριβωθεί , δεν είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα το δώσουν σε εσένα το παιδί ..

-         Επειδή είμαι ανύπαντρη ?

-         Ακριβώς Μπέλλα , είσαι ανύπαντρη και αυτό σου δίνει μειονέκτημα, ο δικαστής θα προτιμήσει μια οικογένεια για το παιδί , Μπέλλα , για αυτό σου λέω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα , πάμε να τα παίξουμε όλα για όλα 

-         Θα κάνουμε τα πάντα , ακόμα και αν χάσουμε , το υποσχέθηκα στον μικρό και θα το κάνω ..

-         Όπως νομίζεις , εγώ απλά θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου, δεν θέλω να σου χρυσώσω τον χάπι ..

-         Ναι και το εκτιμώ πολύ αυτό ..

-         Λοιπόν προς το παρόν εγώ θα ανέβω και θα καταθέσω αίτηση για υιοθεσία και το παιδί μέχρι το δικαστήριο θα πρέπει να μείνει σε ένα ίδρυμα ..

-         Ίδρυμα ?

-         Ναι Μπέλλα , εκεί τα παιδί θα είναι ασφαλές..

-         Να έλεγα μήπως μπορεί να έρθει να  μείνει εδώ μαζί μου ?

-         Αυτό δεν γίνεται Μπέλλα , απαγορεύεται από τον νόμο ..

-         Μάλιστα , κατάλαβα , πάω να ετοιμαστώ και να πάμε στο νοσοκομείο να μιλήσουμε στο παιδί …..

-         Οκ θα σε περιμένω , είπε ενώ εγώ ήδη ανέβαινα τις σκάλες  για να πάω να ετοιμαστώ …

Μετά από ώρες ..

Ήμασταν πια στο δωμάτιο του Άντονι και του εξηγούσαμε σε μέσες άκρες την κατάσταση και ότι είναι αναγκαίο να πάει σε ένα ίδρυμα για κάποιες μέρες , όπως ήταν φυσικό ο μικρός δεν ήθελε ..

-         Κυρία δεν θέλω να πάω , θέλω να μείνω μαζί σας ..

-         Άντονι μου , για ένα μικρό διάστημα μόνο..

-         Δεν θέλω ..

-         Άντονι σκέψου λιγάκι , αν μείνεις για κάποιο διάστημα στο ίδρυμα , μετά θα μπορείς να μείνεις με την Μπέλλα , είπε ο Άντριου ..

-         Μου υπόσχεστε ότι θα έρθετε να με πάρετε από εκεί μέσα, έτσι ?

-         Ναι Άντονι το υπόσχομαι ..

-         Εντάξει λοιπόν θα πάω να μείνω εκεί ..

-         Χαίρομαι που σκέφτηκες σωστά , του είπα και του χάιδεψα λίγο τα μαλλιά ..

-         Λοιπόν εγώ πρέπει να φύγω , έχω αρκετές δουλειές , αλλά θα ξαναέρθω σε λίγες μέρες , αντίο Άντονι και χάρηκα που σε γνώρισα..

-         Αντίο κύριε Άντριου , είπε ο μικρός , αν και δεν ήταν τόσο χαρούμενο ο μικρός με αυτή την εξέλιξη  ..

Όταν βγήκαμε έξω ο Άντριου με κοίταζε με μια δυσπιστία , λες και όλα ήταν αρνητικά , δεν υπήρχε τίποτα θετικό να μας δίνει ελπίδα.

-         Έλα πες  μου κάτι θες να μου πεις ..

-         Τίποτα προς το παρόν , φαίνεται το παιδί σε αγαπά και θέλει να είναι μαζί σου ..

-         Άντριου , το παιδί με χρειάζεται και το χρειάζομαι και  εγώ , ξέρω ότι είναι δύσκολο αλλά θα το παλέψω μέχρι το τέλος ..

-         Μαζί θα το παλέψουμε , μην φοβάσαι , απλά θέλω να είσαι προετοιμασμένη για όλα ..

-         Θα είμαι , μην ανησυχείς για μένα ..

-         Λοιπόν πρέπει να φύγω , θα τα πούμε σε λίγες μέρες και θα σου έχω και νέα ..

-         Εντάξει , είπα και αλληλοφιληθήκαμε .. θα τα πούμε , είπα και μπήκα ξανά μέσα στον νοσοκομείο ..

Έμπαινα σε δύσκολα μονοπάτια , σε μια μάχη με λίγα όπλα και ήλπιζα σε μια μάχη χωρίς θύματα ..Αφού πήρα μια ανάσα , μπήκα στο δωμάτιο του μικρού , ο οποίο μόλις με είδε κάτι έκρυψε , κάτι που δεν ήθελε να δω ..

-         Τι ήταν αυτό που κρατούσες ?

-         Τίποτα δεν κρατούσα ..

-         Μα το είδα κάτι έκρυψες ..

-         Τίποτα δεν έκρυψα κυρία ..

-         Τέλος πάντων , πώς είσαι ?

-         Καλά είμαι ..

-         Μου έχεις θυμώσει ?, είπα ενώ κάθισα κοντά του ..

-         Όχι , γιατί να θυμώσω μαζί σας ..?

-         Σίγουρα δεν έχεις θυμώσεις ?

-         Ναι κυρία απλά δεν ήθελα να πάω σε ίδρυμα , ήθελα να μείνω μαζί σας ..

-         Σκέψου δεν είναι και τόσο άσχημα , θα γνωρίσεις και άλλα παιδάκια , θα κάνεις παρέες ..

-         Προτιμώ τα παιδιά του σχολείου ..

-         Καταλαβαίνω Άντονι , αλλά η κατάσταση είναι έτσι που πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις ..

-         Κυρία εδώ και δυο χρόνια κάνω υποχωρήσεις για χάρη της μητέρας μου και τι κατάλαβα ?

-         Για να ζήσουμε την ευτυχία κάποιες φορές , πρέπει να υποχωρούμε και να δεχόμαστε πράγματα που ίσως μας πληγώσουν ..

-         Ε τότε πρέπει να κάνω πολλές υποχωρήσεις ..

-         Σωστά λίγες ακόμα και όλα θα πάνε καλά ..

-         Καλά έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά ..

-         Ξέρεις Άντονι, σκέφτεσαι και μιλάς πολύ ώριμα για την ηλικία σου ..

-         Οι καταστάσεις με έκαναν να μεγαλώσω απότομα…

-         Λοιπόν μικρέ πέρασε η ώρα και πρέπει να φύγω ..

-         Εντάξει κυρία και σας ευχαριστώ..

-         Εγώ ευχαριστώ που ήρθες στην ζωή μου , του είπα και τον πήρα αγκαλιά , ενώ εκείνη την στιγμή μπήκε μέσα η αποκλειστική..

-         Γεια σας ..

-         Γεια σου Άννα .., της είπε ο μικρός χαμογελαστά ..

-         Λοιπόν τα λέμε αύριο και αφού του έδωσα ένα φιλί στο μέτωπο και χαμογέλασα στην Άννα  έφυγα ..

Αύριο θα ερχόμουν μετά το μεσημέρι, αφού είχα σχολείο ..Μακάρι να ήταν ο Έντουαρτ να τον φύλαγε , φοβάμαι να είναι μόνος του .. Αλλά ο Έντουαρτ έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης .. Που είναι ? γιατί δεν έρχεται να μου μιλήσει ?

Καθώς βγήκα έξω , συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει μαζί μου την ζακέτα , πρέπει να την είχα ξεχάσει στο δωμάτιο του μικρού .. Ξαναμπήκα μέσα και ο φύλακας με σταμάτησε ..

-         Που πηγαίνετε ? δεν επιτρέπετε ..

-         Συγνώμη απλά έχω ξεχάσει την ζακέτα μου μέσα , θα μπορούσα να πάω να την πάρω ..

-         Καλά μην αργήσετε όμως..

-         Μην ανησυχείτε , δεν θα αργήσω , είπα και με γοργά βήματα πήγα προς το δωμάτιο του μικρού .. Άνοιξα την πόρτα και τότε είδα κάτι που δεν περίμενα με τίποτα .. Τον Άντονι αγκαλιά με τον Έντουαρτ … Μα πως ?

-         Έντουαρτ τι κάνεις εδώ?

-         Μπέλλα να σου εξηγήσω , είπε και με κοιτούσε με ένα ενοχοποιητικό βλέμμα ..

-         Ακούω ..

-         Ήρθε η ώρα να σου εξηγήσω κάποια πράγματα .. είπε και αυτή την φορά ήταν αποφασισμένος να μιλήσει για κάτι που εγώ αγνοούσα , για κάτι που τον βασάνιζε …