Black Lies

Έντουαρτ

Είχαν περάσει περίπου δυο εβδομάδες από την ημέρα που συνήλθα .. Η υγεία μου  μέρα με την μέρα καλυτέρευε .. Σήμερα θα πήγαινα σπίτι μου .. Από την μια αυτό με ευχαριστούσε , γιατί επιτέλους θα έβγαινα από το νοσοκομείο , ήταν φρικτά εδώ μέσα , από την άλλη  όμως φοβόμουν να αντικρίσω τον έξω κόσμο , μου φαινόταν τόσο ξένος, τόσο απόμακρος ..

Το πιο άσχημο ήταν ότι δεν μπορούσα να θυμηθώ .. Έκανα αρκετές προσπάθειες να θυμηθώ αλλά τίποτα , το απόλυτο κενό .. Η Μπέλλα ήταν συνέχεια μαζί μου μέρα νύχτα και με φρόντιζε , της είχα ζητήσει να μην μου πει για κάποιο χρονικό διάστημα τίποτα για την ζωή μου , μήπως και μπορέσω να μου έρθει στην μνήμη κάτι από την ζωή μου , όποτε ένιωθα  ότι χρειάζομαι να ρωτήσω κάτι θα την ρωτήσω …

-          Άντε αγάπη μου σήμερα βγαίνεις .. θα πάμε στο σπίτι μας ..

-          Ναι επιτέλους , δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα..

-          Λογικό είναι δεν αντέχετε το νοσοκομείο , που ξέρεις πηγαίνοντας στο σπίτι μας θυμηθείς τίποτα ..

-          Μακάρι , γιατί δεν αντέχω άλλο σε αυτή την άγνοια..

-          Ηρέμησε όλα καλά θα πάνε , λοιπόν πάω να βγάλω το εξιτήριο και  πάμε σπίτι μας

-          Οκ θα σε περιμένω …

Η Μπέλλα είναι μια καταπληκτική γυναίκα , όμορφη , έξυπνη , γλυκιά και φαίνεται να με αγαπά  πολύ .. Μακάρι να μπορούσα να την το ανταποδώσω , να της πω και εγώ ότι την αγαπώ, αλλά δεν μπορούσα , δεν την θυμόμουν . Από την άλλη όμως ένιωθα αρκετά οικεία μαζί της , ή για να το δηλώσω καλύτερα με έκανε να νιώθω όμορφα δίπλα της .. Που ξέρεις μπορεί κάποια στιγμή , ακόμα κι αν δεν θυμηθώ να της πω τα συναισθήματα μου.. ‘Όσο για τον θείο μου , ερχόταν σχεδόν καθημερινά να με βλέπει , φαινόταν ένας άνθρωπος απόλυτα κύριος , που σέβεται τους άλλους και έχει έναν άλλο αέρα , πιο φινετσάτο  ..

Σηκώθηκα από το κρεβάτι , ντύθηκα  και κάθισα στο παράθυρο παρατηρώντας τον έξω κόσμο …

-          Επ Έντουαρτ που χάθηκες ?, είπε η Μπέλλα , η οποία είχε μπει στο δωμάτιο χωρίς να το καταλάβω ..

-          Σόρρυ απλά χάζεψα..

-          Έτοιμο το εξιτήριο , μπορούμε να φύγουμε ..

-          Ο θείος μου δεν θα έρθει ?

-          Όχι δυστυχώς έπρεπε να φύγει επειγόντως ένα επαγγελματικό ταξίδι..

-          Α οκ κατάλαβα ..

-          Λοιπόν πάμε .., είπε και μου έδωσε το χέρι της

-          Πάμε .. της είπα και της έδωσα και εγώ το χέρι μου και φύγαμε από αυτόν τον άσπρο εφιάλτη ..  

Μόλις φτάσαμε στο σπίτι , είχα μείνει έκπληκτος .. Υπήρχε ένας μεγάλος κήπος γεμάτος  από λουλούδια και μπροστά μας εμφανίστηκε ένα μεγάλο σπίτι  .. Μια τεράστια βίλα που μέσα θα μπορούσαν να μένουν και 100 άτομα τουλάχιστον..

-          Συγνώμη αυτό είναι το σπίτι μας ?

-          Ναι αγάπη μου , αυτό είναι .. δεν σου αρέσει ?

-          Με κοροϊδεύεις , σε ποιον δεν θα άρεσε αυτό το σπίτι ??

-          Σε σένα ..

-          Πλάκα κάνεις ??

-          Όχι δεν σου αρέσουν και πολύ τα πλούτη ..

-          Και πως δέχτηκα τελικά , αφού  ήμουν κατά ..?

-          Στο είχε κάνει δώρο ο θείος σου για τον γάμο και αναγκαστηκά δέχτηκες..

-          Τέλεια , είπα

-          Πάμε μέσα .?

-          Και δεν πάμε …, είπα και προχωρήσαμε μέσα στο σπίτι..

Το σπίτι μέσα ήταν όμορφο , σωστά διακοσμημένο ώστε να μην είναι υπερβολικό.. αλλά ταυτόχρονα φαινόταν ο πλούτος ..

-          Πως σου φαίνεται ??

-          Υπέροχο , όποιος έχει κάνει την διακόσμηση , έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ..

-          Σε ευχαριστώ πολύ..

-          Εσύ την έχεις κάνει ?

-          Ναι , είμαι διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων και εκτός από αυτό είναι το σπίτι μας , θα έκανα ότι καλύτερο μπορούσα ..

-          Είναι εξαιρετικό μπράβο σου ..

-          Ευχαριστώ , πάμε επάνω να δεις και το υπόλοιπο σπίτι ?

-          Και δεν πάμε ??

Μια εβδομάδα  μετά …

Είχε περάσει μια εβδομάδα από την ημέρα που ήρθαμε στο σπίτι μας ..Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να προσαρμοστώ σε αυτό το σπίτι .. Το περισσότερο καιρό την έβγαζα στο κρεβάτι , λόγω ότι ακόμα ταλαιπωριόμουν από ζαλάδες .. Η Μπέλλα ήταν αρκετά διακριτική , έμενε σε ξεχωριστό δωμάτιο , γιατί καταλάβαινε ότι ακόμα δεν ήμουν έτοιμος να μείνω μαζί της .. Η μνήμη μου ακόμα δεν είχε έρθει αλλά το καλό ήταν ότι μου είχε έρθει μια ανάμνηση από το παρελθόν , που έκανα ποδήλατο σε ένα  κήπο μαζί με άλλα παιδιά  .. Μόνο αυτό θυμήθηκα …Πάλι καλά από το χειρότερο κάτι είναι και αυτό .. Είχε περάσει αρκετός καιρός , είναι η ώρα πια να μάθω κάποια βασικά πράγματα ..

Ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι , ώσπου μπήκε η Μπέλλα με ένα δίσκο ..

-          Έντουαρτ σου έφερα να φας ..

-          Μην μου πεις πάλι σούπα ?

-          Υπομονή αγάπη μου σου υπόσχομαι ότι σε λίγες μέρες θα σου φτιάχνω κάτι υπέροχα φαγητά ..

-          Καλά πως και δεν μαγειρεύουν άλλοι ,αντί για σένα ..

-          Μου αρέσει να μαγειρεύω ..

-          Μάλιστα ..

-          Λοιπόν θα σε αφήσω να φας και θα ξανάρθω ..

-          Όχι μην φεύγεις , θα μου κάνεις παρέα ?

-          Είσαι σίγουρος ?

-          Ναι θα ήθελα να σου κάνω και κάποιες ερωτήσεις ..

-          Όπως θες , είπε και ήρθε , κάθισε δίπλα μου και πήρε το πιάτο με την σούπα..

-          Όχι βρε Μπέλλα δεν θέλω να φάω ..

-          Θα κάνουμε μια συμφωνία , αν θες να σου δώσω απαντήσεις θα φας την σούπα σου

-          Καλά δεν θα σου φέρω αντίρρηση ..

-          Μπράβο το καλό παιδάκι  και άρχισε να με ταΐζει

-          Ωραία αφού την έφαγα , μπορώ να κάνω τις ερωτήσεις μου .

-          Τώρα ναι ..

-          Πρώτη ερώτηση .. πως έπαθα το ατύχημα ??

-          Είχα λιποθυμήσει  λόγω αναιμίας , ανησύχησες πολύ και άρχισες να τρέχεις  , όταν ξαφνικά πέρασε ένα αυτοκίνητο  και ήρθατε σε σύγκρουση ..

-          Ου , ήταν άσχημο όλο αυτό …

-          Ναι αν δεν ήμουν εγώ , εσύ δεν θα πάθαινες τίποτα ..

-          Έλα μην νιώθεις ενοχές , θα μπορούσε να συμβεί στο καθένα.., έχεις αναιμία ??

-          Ναι και καμιά φορά ζαλίζομαι ..

-          Δεν είναι κάτι σοβαρό ε ?

-          Όχι το έχω από μικρή..

-          Να σου κάνω κι άλλες ερωτήσεις ή θες να σταματήσουμε ?

-          Όχι πες μου

-          Τι δουλειά κάνω ?

-          Α έχεις τελειώσει οικονομικά  και δουλεύεις ως οικονομικός διευθυντής στην εταιρεία του θείου σου..

-          Δηλαδή με ταΐζει ο θείος μου ?

-          Όχι δεν είναι έτσι ?, από την στιγμή που έπιασες δουλειά στην εταιρεία αύξησες τα κέρδη στο διπλάσιο ..

-          Πάλι καλά ..

-          Είσαι πολύ ικανός διευθυντής και τα οικονομικά είναι η ζωή σου ..

-          Μάλιστα …εμείς οι δύο πως γνωριστήκαμε ??

-          Εμείς γνωριστήκαμε στην Ιταλία ..

-          Στην Ιταλία ?

-          Ναι είχες πάει μαζί με τους κολλητούς σου ταξίδι για την αποφοίτηση σας .. Εγώ είχα πάει για σπουδές εκεί  .. Καθόμουν στο σιντριβάνι στην Φοντάνα Ντι Τρέβι και χάζευα , ώσπου εμφανίστηκες μαζί με τους φίλους σου μες στην τρελή χαρά .. Σε ξεχώρισα ανάμεσα στους άλλους , ήσουν ο πιο ήρεμος θα μπορούσα να πω από τους άλλους δύο .. Με πλησίασες και με ρώτησες «τι κάνει μια τόσο όμορφη κοπέλα μόνη της μέσα στην νύχτα», εγώ τότε σου απάντησα «μου αρέσει να κάθομαι δίπλα στο σιντριβάνι και να βλέπω ανθρώπους να πετούν νομίσματα για να τους πραγματοποιηθεί η επιθυμία τους». Εσύ τότε γέλασες μαζί μου , γιατί δεν τα πιστεύεις αυτά .. Έδιωξες τους φίλους σου και έμεινες και μιλούσαμε όλο το βράδυ … Όταν πια είχε ξημερώσει , μου είπε να πετάξουμε από ένα νόμισμα μέσα στο σιντριβάνι. Τότε εγώ σου είπα «μα πως αφού εσύ δεν πιστεύεις»  και μου απάντησες  ότι « από την στιγμή που σε γνώρισα, πιστεύω απόλυτα στην τύχη» Έτσι πετάξαμε από ένα νόμισμα κάνοντας ο καθένας τις ευχές του.. Περάσαμε μια υπέροχη εβδομάδα στην συνέχεια αλλά έπρεπε να φύγεις ..Έτσι χωριστήκαμε ..

-          Ε τότε πως είμαστε μαζί ?

-          Δεν με άφησες να τελειώσω ..

-          Καλά ακούω ..

-          Μετά από κάνα δυο μήνες, γύρισα πίσω .. Έπιασα μέσω κάτι γνωστών δουλειά σε μια εταιρεία και ανέλαβα την διακόσμηση του σπιτιού του θείου σου .. Εκεί σε ξαναείδα   και από τότε δεν ξαναχωριστήκαμε ..

-          Όλο αυτό είναι τόσο ρομαντικό ..

-          Ναι , ο τρόπος που γνωριστήκαμε ήταν αρκετά πρωτότυπος και συνάμα ρομαντικός..

-          Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου ..

-          Άλλη ερώτηση ..?

-          Όχι για σήμερα τελειώσαμε , είπα και γελάσαμε και οι δύο ταυτόχρονα ..

-          Έντουαρτ να σου ζητήσω μια χάρη ?

-          Αν μπορώ ..ναι ζήτα μου ..

-          Ξέρω ότι δεν θυμάσαι , ξέρω ότι δεν νιώθεις τίποτα , αλλά σε παρακαλώ , θέλω να με φιλήσεις ..

-          Μπέλλα εγώ ..

-          Σσς ένα φιλί μόνο σε έχω ανάγκη , μόνο αυτό ζητάω τίποτα άλλο , μην ανησυχείς..

-          Αν είναι μόνο για ένα φιλί , θα προσπαθήσω , είπα και τότε πήγα πιο κοντά της , με πλησίασε και εκείνη .. Ήμασταν σε απόσταση αναπνοής , ώσπου πήρα μια ανάσα και ακούμπησα τα χείλη μου πάνω στα δικά της.. Στην αρχή το φιλί ήταν αρκετά δισταχτικό , ένιωθα σαν πρωτάρης .. Εκείνη άρχισε να γίνεται πιο απαιτητική και αποφάσισα ότι δεν έχω τίποτα να χάσω , γυναίκα μου είναι έτσι κι αλλιώς.. Έτσι ανταποκρίθηκα αμέσως στο φιλί της .. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε , τα χείλη της τόσο απαλά αλλά και τόσο διεκδικητικά , που μου ξυπνούσε κάποιες εσωτερικές διαθέσεις , που δεν έχω βγάλει ακόμα στην επιφάνεια..’Άνοιξε το στόμα της δίνοντας έτσι πρόσβαση στην γλώσσα μου να μπει μέσα .. Το φιλί γινόταν όλο πιο βαθύ και την ένιωθα ότι ήταν έτοιμη να παραδοθεί αλλά εγώ δεν ήμουν έτοιμος ακόμα.. Έτσι την απομάκρυνα από κοντά μου ..

-          Μπέλλα ..

-          Ναι ξέρω , άλλωστε είπαμε μόνο ένα φιλί .., είπε και σηκώθηκε να φύγει ..

-          Μπέλλα ?

-          Ναι , είπε και γύρισε αμέσως ..

-          Θες να κοιμηθούμε μαζί σήμερα ??

-          Είσαι σίγουρος ?

-          Απόλυτα , είπα και τότε μου χαμογέλασε και ήρθε κοντά μου .. Ξάπλωσε και την έβαλα μέσα στην αγκαλιά μου ..

-          Καληνύχτα αγάπη μου ..

-          Καληνύχτα , της είπα και της έδωσα ένα φιλί στην κορυφή του κεφαλιού της και μας πήρε ο ύπνος .. Μπορεί να μην θυμάμαι τίποτα αλλά αυτή η γυναίκα είναι σίγουρα σημαντική στην ζωή μου 

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 1

Εντουαρτ

Πόσες μέρες μπορεί να βρίσκεται ο άνθρωπος στο σκοτάδι ? Μία , δύο , το πολύ τρεις αν είναι θαρραλέος.. Στην δική μου περίπτωση αυτές οι μέρες δεν είναι τίποτα ..

Άνοιξα τα μάτια μου και ένα δυνατό άσπρο φως συνέθλιψε τα μάτια μου .. Άρχισα να τα ανοιγοκλείνω μέχρι να προσαρμοστούν στο  φως που περιέβαλλε το δωμάτιο ..Όταν τελικά τα κατάφερα άρχισα να κοιτάω τον χώρο γύρω μου και τότε είδα άσπρους τοίχους , σαν νοσοκομείου και δίπλα μου ακριβώς μηχανήματα .. Γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη και είδα μια κοπέλα όμορφη , με καστανά μακριά μαλλιά , να κοιμάται σαν  άγγελος στην καρέκλα δίπλα μου .. Την παρατηρούσα πιο καλά , αν και ζαλιζόμουν οικτρά , αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ με τίποτα ποια ήταν ??Ώσπου την είδα να κινείται , άνοιξε τα μάτια της  και μόλις με είδε έμεινε με το στόμα ανοιχτό ..Αμέσως σηκώθηκε και ήρθε κοντά μου , ενώ εγώ περιεργαζόμουν όσο με άφηνε η ζαλάδα ..

-          Καλέ μου συνήλθες ??, μου είπε με μια γλυκάδα στην φωνή ..

-          Να συνέλθω από τι ? και συγνώμη κυρία μου ποια είστε?

-          Δεν με θυμάσαι ??

-          Σας ξέρω από κάπου ??

-          Όχι δεν είναι δυνατόν ..Θυμάσαι το όνομα σου ?

-          Μα φυσικά το όνομα μου είναι ….

-          Ναι ..

-          Το όνομα μου είναι …, προσπαθούσα να θυμηθώ το όνομα μου αλλά δεν μπορούσα , το ζόριζα αλλά τίποτα.. Μα πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην θυμάται ποιος είναι? Τότε μια τρομερή ζαλάδα , ήρθε και τα κάλυψε όλα …

-          Ζαλίζομαι , είπα μόνο και τότε το σκοτάδι ήρθε και με κάλυψε πάλι …

Μετά από λίγες ώρες

Άρχισα να συνέρχομαι ξανά και άνοιξα τα μάτια μου , αυτή την φορά με μεγαλύτερη ευκολία .. Κοίταξα γύρω αλλά δεν ήταν κανένας γύρω μου.. Κι όμως θυμάμαι θολά μια κοπέλα , που  ήταν εδώ δίπλα μου .. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας γιατρός και από πίσω η κοπέλα , που είχα δει και πριν και ένας άλλος κύριος αρκετά ψηλός και αρκετά κομψός θα έλεγα…

Ο γιατρός ήρθε κοντά μου ..

-          Πως αισθάνεσαι ??

-          Ζαλίζομαι ..

-          Λογικό είναι μετά από δυο χρόνια που ήσουν σε κόμμα ..

-          Σε τι ήμουν ?

-          Σε κόμμα , αλλά άφησε το αυτό  προς το παρόν , το όνομα σου το θυμάσαι ?

-          Και βέβαια , είπα

-          Ωραία για πες μας ..

-          Με λένε ….ζόριζα το κεφάλι μου να θυμηθώ αλλά τίποτα, δεν θυμόμουν τίποτα …

-          Δεν θυμάμαι τίποτα , τίποτα ... είπα με δυνατή φωνή , κάνοντας το κεφάλι μου

ζοριστεί πολύ ..

-          Ηρέμησε , προσπάθησε να κρατήσεις την ψυχραιμία σου, σε παρακαλώ ..

-          Τι έχω ? γιατί δεν θυμάμαι τίποτα ?

-          Έχεις αμνησία ..

-          Όχι !! πως είναι δυνατόν ?

-          Έλα σε παρακαλώ ηρέμησε ..

-          Και πόσο θα κρατήσει ?

-          Μπορεί και για λίγες μέρες , μπορεί και για μήνες..

-          Όχι δεν μπορεί να μου συμβαίνει αυτό , δεν μπορώ να ζω στο σκοτάδι , να μην  θυμάμαι την ζωή μου ..

-          Μην ανησυχείς μπορεί να σου έρθει  ξανά η μνήμη σε λίγο χρονικό διάστημα ..

-          Μακάρι , δεν θα μπορέσω να ζήσω έτσι ..

-          Όλα καλά θα πάνε θα έχεις και την βοήθεια της οικογένειας σου και μου έδειξε την κοπέλα με τον κύριο από πίσω της …

-          Λοιπόν εγώ φεύγω , μείνε εσύ με τη οικογένεια σου για λίγο… σας παρακαλώ για λίγα μόνο λεπτά . είπε ο γιατρούς στους άλλους   και έφυγε ..

-          Αγάπη μου , είπε η κοπέλα και ήρθε κοντά μου και μου κράτησε το χέρι ..

-          Συγνώμη τι μου είστε εσείς?

-          Αχ δεν με θυμάσαι ?

-          Δυστυχώς ..

-          Είμαι η γυναίκα σου ..

-          Ποια είστε ?

-          Η γυναίκα σου η Μπέλλα ..

-          Γυναίκα μου ?

-          Ναι έχουμε παντρευτεί εδώ και δύο χρόνια ..

-          Δηλαδή όσο είμαι και σε κόμμα ..

-          Ναι παντρευτήκαμε λίγο πριν..

-          Πριν ..?

-          Άστο Μπέλλα μην τον ζορίζεις άλλο , θα τα μάθεις όλα με την σειρά τους ..

-          Εσείς πάλι ποιος είστε ?

-          Εγώ είμαι ο θείος  σου ο Καρλάιλ ..

-          Θείος μου?

-          Ακριβώς ..

-          Γονείς δεν έχω ?

-          Δυστυχώς έχουν πεθάνει και οι δυο …

-          Όπα , όπα πολλές πληροφορίες για μέρα και ζαλίζομαι ..

-          Ηρέμησε παλικάρι μου σιγά σιγά θα σου έρθουν όλα , μην βασανίζεσαι ..

-          Δεν μπορείς να μπεις στην θέση μου , για να δεις πως είναι να μην θυμάσαι ..

-          Όχι δεν είμαι ,αλλά αν βασανίζεσαι, μπορεί να φέρεις το αντίθετο αποτέλεσμα , και δεν το θέλουμε αυτό , λοιπόν εγώ σας αφήνω λίγο μόνους και θα ξαναέρθω , είπε και έφυγε ..


Κοίταξα την κοπέλα , η οποία έκλαιγε , και σκούπιζε συνέχεια τα δάκρυα της για να μην την δω… Δεν την θυμάμαι , αλλά μου βγάζει κάτι το στοργικό , κάτι το γλυκό.. Αυτό όμως είναι λογικό , αφού όπως μου λένε είναι η γυναίκα μου ..

-          Μην στενοχωριέσαι σε παρακαλώ , της είπα ..

-          Δεν στενοχωριέμαι αγάπη μου , μου είπε , σκούπισε για άλλη μια φορά τα δάκρυα της  και  τα δυο υπέροχα , καστανά μάτια της με κοίταξαν  με ένα διαπεραστικό βλέμμα ..

-          Δεν στενοχωριέμαι , και μην φοβάσαι για μένα .. προτεραιότητα έχει να γίνεις εσύ καλά ..

-          Θα γίνω ?

-          Θα γίνεις , αυτό στο εγγυώμαι εγώ … θα είμαι εγώ δίπλα σου ..ακόμα  κι αν δεν θυμηθείς ..

-          Φαίνεσαι πολύ καλή κοπέλα , είμαι σίγουρος ότι ήμασταν πολύ καλά μαζί πριν πέσω σε κόμμα ..

-          Να είσαι απόλυτα σίγουρος για αυτό , μου είπε και μου χαμογέλασε ..Τότε μπήκε μέσα μια νοσοκόμα..

-          Συγνώμη κυρία μου πρέπει να φύγετε , πρέπει ο ασθενής να ξεκουραστεί ..

-          Εντάξει νοσοκόμα , φεύγω ..αγάπη μου θα ξανάρθω αύριο …

-          Θα σε περιμένω , πως σε λένε ?είπαμε ..

-          Μπέλλα , αγάπη μου, Μπέλλα .., είπε και πήγε να φύγει

-          Μπέλλα να σου κάνω μια ερώτηση ?

-          Ότι θες ..

-          Εμένα πως με λένε ?

-          Έντουαρτ Κάλλεν .., είπε και έφυγε..


το όνομα μου είναι Έντουαρτ Κάλλεν και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα ........